1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
35
Okunma
Kendi enkazını seyreden bir yabancı gibiyim,
Yalnız, yorgun, sessiz ve kimsesiz bir ölü gibiyim.
Rüzgar geçiyor yanımdan, dokunmadan tenime,
Bir gölgeyim artık, sığmıyorum kendi kendime.
Gece çöküyor üzerime, bir kefen gibi ağır,
Duyduğum tek ses, içimdeki bu kahır.
Ne bir el uzanır, ne bir kelam ulaşır,
Adım artık sadece, mezar taşımda dolaşır.
Zaman akıp gidiyor, ben yerimde çakılı,
Aklımda bin pişmanlık, bin keder asılı.
Bir mektup gibiyim, adresi hiç yazılmamış,
Kendi çukurunu kazan, ama hiç gömülmemiş.
Güneş doğsa ne çıkar, benim gölgem buz tutmuş,
Umut denen o kuş, çoktan buraları unutmuş.
Bir ray bekliyorum, treni hiç geçmeyen,
Bir ömrün sonuyum, satırları hiç okunmayan.
Alper KARAÇOBAN
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz