Ben seni tanımadan önce,
Çatlamış, susuz kalmış kurak bir topraktım.
Gökyüzüne bakıp bir damla umut
bekleyen,
Kendi sessizliğinde kavrulan bir
bozkırdım
Rüzgar esse tozumu savurur,
Güneş doğsa bağrımı yakardı.
Her yanım ıssız, her yanım kimsesiz,içimde kurumuş dalların yorgunluğu vardı.
Derken bir çift ela göz değdi
çoraklığıma,
içinde bin bir orman, bin bir huzur...
Baktıkça canlandı ölü topraklarım,Sanki o bakışlarda bin yılın hikmeti durur.
O kumral dalgalar omuzlarından
dökülürken,
Kıvırcık saçlarında kayboldu bütün
kederim.
Her bir telinde ayrı bir bahar müjdesi,
Hangi yana baksam, hep seni özlerim.
Bilirsin, toprak bir kez suya kandı mı,
Bir daha bırakmak istemez o serinliği.
Ben de senin kıvrım kıvırcık saçlarında buldum,
Yıllardır aradığım o kayıp dengi.
Sen benim kurumuş ömrüme gelen
bereket,
Avuçlarımda yeşeren o en güzel
çiçeksin.
Artık ne çorak bir toprağım ne de
kimsesiz;
Sen, her nefeste şükrettiğim tek
gerçeğimsin.

Alper KARAÇOBAN