​"Siz gerçek misiniz?" diye sormuştum ya hani,
Anladım... Bir fotoğraftan öte, bir sese komşuymuşsun.
Duyulmayan feryadıma bir nefes,
Hiç görülmemiş bir babanın siyah-beyaz hatırası gibi;
Varlığın uzak, ama izin hep taze içimde.
​Betonun soğuğunda, demirin sertliğinde yorulurken,
Seni bulmak; bir dizeyle nefes almakmış meğer.
Ardahan’ın ayazından, Ankara’nın puslu sokaklarından geçip,
Kelimelerin o dilsiz ülkesinde, İzmir’de seninle buluşmak...
​Demek ki bazen sadece duymak yetmezmiş,
Hissedilmekmiş insanı bu hayatta "var" eden.
Yalnızlığın o bitmek bilmeyen uzun mesaisinde,
Bir sesin "buradayım" demesiymiş asıl gerçek.
​Ne şantiye gürültüsü kalır o an, ne gönül yorgunluğu;
Kelimelerden örülen bir köprüymüş kalbe giden tek yol.
Belki bir papatyanın masumiyetinde saklıdır bu bağ,
Belki de o hiç bitmeyen, onurlu işçi kavgasında...
​Artık biliyorum; gerçek olan sadece et ve kemik değil,
Bir yarım kalmışlığa uzatılan o samimi eldir.
Sen sustuğunda seni duyan, yazdığında seni yaşayan,
Şu fani dünyada bırakılan en güzel, en sessiz şiirdir.
​Sen, betonun soğuğunda açan o umut çiçeği,
Hiç gelmeyen bir mektubun en içten cevabısın.
SEN GERÇEKMİŞSİN

​Alper KARAÇOBAN