Bazen öyle bir sessizliğe bürünüyorsun ki, o umursamaz tavrının gölgesinde sesimi duyurmaya çalışırken yorulduğumu hissediyorum.
İnsanın en çok değer verdiği yerdeki bu belirsizlik, her türlü gürültüden daha kırıcı olabiliyor.
​Gözden kaçırdığın küçük bir ayrıntı var; benim nezaketim ve sana olan ilgim, senin bu uzaklığınla dengelenemeyecek kadar samimi.
Aramızdaki bağı sadece ben tutuyormuşum gibi hissettiğimde, tuttuğum yer acıyor.
​Sustuğun her an, boşluğu kendi cümlelerimle doldurmaya çalışmaktan yoruldum.
Oysa sevgi, birinin eksilttiğini diğerinin tamamlaması değil miydi?
Ben senin sessizliğini bile bir anlam yükleyip severken, senin benim feryatlarıma bu kadar yabancı kalman kalbimi ağırlaştırıyor.
Artık sadece parmak uçlarım değil, ruhumun sana değen her köşesi sızlıyor.
​Bu umursamazlık senin için bir kalkan olabilir belki ama o kalkanın arkasından beni gerçekten görüp görmediğinden emin olamıyorum.
Seni kırmak ya da üzmek değil niyetim; sadece varlığımın sende yarattığı yankıyı hissetmeye, bu mesafenin adımlarla değil ilginle kapandığını görmeye ihtiyaç duyuyorum.
​ Alper KARAÇOBAN