HERKES AĞLAR

​Herkes ağlar; kimi yarım kalmış bir hikâyeye,
Kimi nefes diye içine çektiği o derin sancıya...
Canından öte bildiği cananın yokluğuna,
Kimi bir ömrü gömdüğü o soğuk sessizliğe ağlar.
​Sanma ki dökülen sadece bir damla tuzdur,
Bazen bir mezar taşı, bazen sönmeyen bir kordur.
Gözden düşen her damla, ruhun son çığlığıdır;
İnsan en çok, kimsesizliğin o karanlık kuyusunda ağlar.
​Kimi bir hatıranın keskin, kanatan izine,
Kimi artık tanımadığı o yabancı yüzüne...
Dalar da gider, çıkışı olmayan o dipsiz hüzne;
Aslında her damla, bir vazgeçiştir kendinden.
​Gözyaşı kalbin pasını silmez, sadece ağırlaştırır,
Bazen bir çöküş, bazen bir ömürlük kahırdır.
Dünya dönerken arsızca, o sessiz bir yıkılıştır;
Kimi dilsiz bir feryada, kimi hiç gelmeyecek yarınlara ağlar.
Söz biter kalem susar yerine sızı kalır,
Her damla bir parça ömür alır.
Kimi vuslat beklerken kimi hasrete kalır.
İnsan en çok sevdiğinin yokluğuna ağlar.
​Artık ne vuslatın tadı, ne umudun feri kalır,
Gözden düşen her damla, bir maziye mezar kazır.
Kimi gidenin ardından, kimi hiç gelmeyecek olana ağlar,
İnsan en çok, kendinde öldürdüklerinin yasına ağlar.

Alper KARAÇOBAN