​Daha ne kadar bekleyebiliriz ki?
Kader, senden vazgeçmemem için adını haykırıyor.
Gökyüzü şahit bu dilsiz direnişe,
Zaman, aramıza ördüğü surları yıkmak için can atıyor.
​Adımlarım sana düğümlü, her yol sende bitiyor,
Rüzgar uzağından fısıldıyor: "Gitme..."
Yollar tükenir mi sandın bu yangın dinmeden?
Bizim hikayemiz, mürekkebi henüz kurumuş bir ferman.
​Kaçmak ne mümkün bu yazgıdan,
Gözlerin her köşe başında bir pusula gibi beklerken?
İçimdeki ses, fırtınaya inat direniyor:
"Vazgeçmek, ruhun nefesini kesmektir."
​Görüyorsun ya, kaçtığımız her sokak sana çıkıyor,
Aklım firar etse de kalbim aynı kapıda nöbette.
Vakit dar, sabır yorgun ama umut...
Umut, adını andığım her an yeniden çiçek açıyor.
​Direnmenin hükmü yok artık bu çağrıya,
Yıldızlar bile yerini ezberlemişken yanımda.
Senden vazgeçmek, kendimden caymak demek;
Bir ömrü, bile bile karanlığa hapsetmek demek.
​Artık susmak, fırtınanın kalbinde uyumak gibi,
Bu çağrı, her nefeste daha bir korlanıyor.
Vazgeçmek mi?
O, gökyüzüne bakmayı unutmaktır benim için.
​Hangi rüzgar savurabilir bizi, ruhumuz bu denli yakınken?
Hangi gece örtebilir kalbimdeki bu yalın ışığı?
Bak, yollar bile büküldü önümüzde,
Sadece bir adım ötedeyiz, vuslatın tam kıyısında.
​Uzat ellerini bu sesin yankılandığı yöne,
Kaderin sesi, sevdamızın zafer şarkısı olsun.
Biz yazılmamış ne varsa, kanımızla yeniden yazdık;
Şimdi bırakalım, zaman bizi birbirimize bıraksın.
Alper KARAÇOBAN