Sen yeter ki gül ne olur;
Gül ki ömrüm seninle hayat bulsun.
Dudaklarında yeşeren o ince sevinç,
Gönlümün her köşesinde can bulsun.
​Bakma öyle hüzünlü, bakma dumanlı;
Gülüşünle dağılsın içimdeki bu sis.
Bir damla neşen bin yıllık derdi susturur,
Varlığın ruhumdaki en naif nefes...
​Sen yeter ki gül;
Öyle bir gül ki kuşlar göç etmeyi unutsun.
Sesin, kulağımda yankılanan kadim bir ezgi;
Yüreğim, o gülüşün derinliğinde uyusun.
​Ben senin sustuklarını bile ezberledim,
Gözlerindeki o saklı baharı bekledim.
Gül ki mısralarım kimsesiz kalmasın;
Seni yazan kalem, mürekkebine küsmesin.
Sen güldüğünde zaman durur bende.
Huzur, bir bahar dalı gibi yüreğime dolur;
Hayatın kıyısında yorgun bir yolcuyum,
Senin neşen, bu yorgun kalbe tek teselli...
​Ne bir sitem kalsın geriye, ne hüzünlü bir iz;
Seninle başlasın, seninle bitsin hikayemiz.
Gül ki karanlıklar bile önünde eğilsin;
Çünkü sen güldüğünde, dünyam cennetten bir köşedir bilesin.

Alper KARAÇOBAN