​Beni bir anne şefkati, bir vatan toprağı gibi,
Hiç sönmeyen bir ocak, kutsal bir yâr gibi sev.
Ruhunun menzilinde, cana can katan o yoldaş;
Mahşerlik bir sevgili gibi, koparma kendinden öyle sev.
​Yorgun argın döndüğüm yolların sonunda,
Yüzüme değen serin bir akşam yeli gibi sev.
Hiç gidilmemiş yolların, o suskun rayların sessizliğinde;
Ankara’nın ayazında, karlar altında filizlenen bir umut gibi sev.
​Siyah beyaz bir fotoğraftaki o tek hatıra kadar derin,
Hiç söylenmemiş, en yanık türküler kadar içten sev.
Gözlerimde biriken o eski mektupların hatırına,
Kalbimde suskun duran bin yıllık sevdalar uğruna...
​Edebinle, usulünle, ruhunun en ince sızısıyla;
Yorma beni, sorma beni...
Sadece kalbinle sev.
​Vakit daralırken, ömür bir yaprak gibi düşerken yere,
Adımı bir mısra gibi, sessizce sakla dilinde.
Dünya gürültüsünden uzak, en kuytu yerinde,
Öldüğümde bir mezar taşı değil, bir dua gibi sev.
​Alper KARAÇOBAN