GÖNÜL KAPILARI

​Gönül kapılarını öyle kapattım ki;
Ulucanlar cezaevi gibi dilsiz ve derin...
Giren çıkamıyor, çıkan kendini yitiriyor.
Duvarlarımda nemli bir sessizlik,
Bahçemde gün yüzü görmemiş hayaller volta atıyor.
​Koğuş koğuş hüzün dağıttım içime,
Her ranzada bir pişmanlık uyuyor şimdi.
Gözlerimden sızan ışık bile tellere takılı;
Hangi anahtar döner bu paslı sürgüde?
Dokunanın elleri kanıyor, dokunan pişman.
​Bir firar girişimi olsa bile umut,
Nizamiyede vuruluyor sevincim.
Artık ne teselli mektupları bekliyorum,
Ne de hayattan af dileyecek mecalim var;
Ben bu yalnızlığa müebbet yedim,
Suçum; hücremde kendimi sevmek.
​Zaman, paslı bir saatin yelkovanı burada;
Her vuruşta biraz daha eksiliyor insan.
Görüş günü gelmeyen bir mahkûm gibi kalbim;
Pencerede beklemekten yorgun,
Kendi gölgesine bile yabancı...
​Taş duvarlara adımı değil, adsızlığımı kazıdım;
Çünkü buraya düşen, kim olduğunu unutuyor.
Dışarıda bahar dalları çiçek açsa ne çıkar?
Benim iklimimde mevsim hep o gri sabah;
Güneş, tel örgülerde can çekişiyor.
​Şimdi ne sitem kar eder, ne de büyük sözler,
Koridorlarda yankılanıyor eski ayak sesleri.
Bir hayal sızsa da havalandırma boşluğundan,
Alışamıyor bu koyu karanlığa;
Ya boyun eğip susuyor,
Ya da duvarlara çarpa çarpa ölüyor.
Dedim ya ulucanlar cezaevi gibi dilsiz ve derin,
Giren çıkamıyor Çıkan kendini yitiriyor.
KENDİNİ YOK ETMEK BUNUN ADI.

Alper KARAÇOBAN