ÖMRÜMÜN SEBEBİYDİN

​Sen benim için herhangi biri değildin,
Benim sevdam, ezber edilmiş o bildik yangınlara benzemez.
Sen benim ömrümdün;
Hatta o ömrü yaşamaya değer kılan tek sebeptin.
​Şimdi hangi durakta insem, yüzün çarpar hayalime,
Hangi sofraya otursam, kadehimde parmak izlerin kalır.
Yollar Ankara’dan Kars’a uzanır da,
Benim raylarım hep sende son bulur.
​Gidişin; Bu Ankara’da karın yağması gibi sessizdi,
Ama içimde koca bir şehrin yıkılışı gizliydi.
Sen gittin ya;
Artık şiirler öksüz, kalemimin ucu darmadağın...
Gönlümdeki o vefa sofrasında, bir ömürlük bir boşluk şimdi.
​Sana bakınca kendimi bulduğum aynalar kırıldı,
Her parçada bin "sen", bin tane "biz" yarası kaldı.
Ben seni bir hevesin rüzgarında, geçici bir mevsimde sevmedim;
Ben seni, çocukluğumun o masum ve tertemiz sızısıyla sevdim.
​Hani uzak şehirlerin puslu sabahları vardır ya;
Bir tren kalkar, rayların üzerinden sadece hasret geçer...
İşte öyle bir boşluk bıraktın ki ardında;
Hangi şehre gitsem gurbet, hangi kapıyı çalsam yalnızlık.
​Yüreğimdeki bu yara, kabuk bağlamayı unuttu çoktan,
Çünkü ben o sızıyı bile, içinde sen varsın diye sevdim.
Şimdi bu sofrada hayalinle dertleşirken anladım ki;
Sen benim sadece ömrüm değil,
Sen benim bitmek bilmeyen o mukaddes kederimsin.

Alper KARAÇOBAN