Gözlerin; haritası çizilme miş, bir sınır boyu,
Ben ise o hudutta, ömrü tükenmiş uykusuz bir yolcu.
Aramıza ekilmiş binlerce dilsiz korku, binlerce kuşku...
Her bakışın altı bubi tuzağı, her gülüşün kurşun uykusu.
​Ruhumun toprakları delik deşik, paslı bir sızı içinde,
Kardelen misali sevda büyütüyorum bu yangınlar içinde.
Sana yürümek; çıplak elle ateşi avuçlamak demek,
Sana varmak; her adımda bin parçaya bölünmek.
​Ne geri dönecek bir yol bıraktın, ne duracak bir durak,
Aşk dediğin bu tarlada, canı bir kalemle hiçe sayarak...
Parmak uçlarımda gezinirken ölümün soğuk gölgesi,
İçimde yankılanıyor o hiç eskimeyen veda sesi.
​Sesin; dikenli tellerin ardında mahsur kalmış bir rüzgar,
Dokunsam infilak kıyameti, sussam koca bir intihar.
Bu hudutta nöbet tutan tek bir umut kırıntısı kaldı mı?
Zaman, kalbime sapladığın o kör demiri aldı mı?
​Kendi cehennemini kuşanmış bir askere benziyor bu halim,
Bastığım her hayal, koca bir patlama; tutmuyor artık dizim.
Aşk; yaralanmayı değil, öleceğini bile bile yürümekse eğer,
Bu enkazın ve dumanın içinde, bir tek senin kokun değer.
​Mayın tarlasıymış meğer o en derin, o en masum uykun,
Uyandığım her sabah, kendi kıyametime bir kurşun.
Bir adım daha... Belki son, belki sonsuzluktur bu sancı,
Aşkın vurduğu yerde, ne yolcu kalır ne de hancı.
​Vursunlar beni bu sessizliğin kör ve sağır şafağında,
Gömün bu sevdayı, adsız bir uçurumun ıssız kıyısında.
Öleceğimi bilerek attığım o son ve cesur adım sensin,
Varsın bu mahşer yeri, senin adınla inlesin, sende can versin.
​Alper KARAÇOBAN