​Yarabbi; gurbetteki gönüllere sılâ, darda kalanlara ferahlık, hastalarımıza şifa ihsan eyle. Birliğimizi, dirliğimizi daim kıl.
​Hayırlı, huzurlu ve nur dolu cumalar dilerim..."
Hayaloğlu

İnsanın kendi ruhu kendine mi aittir? Tek bir ruhun milyarlarca parçasından biri hâli miyiz? Her bir özelliğinden mi üremişiz? Yüzleştikçe farkında oluyor muyuz? Kaç kişi böyle düşünüyor?

Emanet bir ruhu bu kadar sahiplenmek doğru mu?

Yüreğim çekti yüreğini, nedendir bilmem. Hep sana geçiyor ruhum, hep sana akıyor yüreğim, dönüşüm hep sanadır... Sonra düşünüyorum. Eğer herkesin bedeninde hapsolan ruh ona aitse, neden onun diğer bedenlenmişlerine değil de sana, bir tek kişiye karşı böyle olur? Hangi dürtü buna karar verir?

Geçiş yolları, kara delikler, geçiş kapıları insan ruhunda da var mı acaba? Hani insan küçük kâinattı ya... Dünyanın içinde binlerce dünya. Aklım almıyor kâinatı ve Yaratıcısının nasıl büyük olduğunu.

İmtihanların son kullanma limiti var mıydı peki? Kıyamet koptuktan, Sûr'la dirildikten, cennet ve cehennemi de geçtikten sonra ne olacak? Zaman da ölecek, zamansızlık olacak. Yer, zaman, mekândan tenzih edilerek yaşayacağız.

Dünya ve Yaratıcıya ait olma arasında kalıyor zihnim.

Ben yeni üye oldumda sayfamda iki adet şiir var okuyup beğenirseniz çok hoşuma gider şuan 14 yaşında olduğum halde şiir ve kitap yazmaya başladım bir destek olun lütfen

Şiir yalnızca bireysel bir iç dökme değildir; insanın kendisiyle, başkalarıyla, toplumla, doğayla ve zamanla kurduğu ilişkinin sorgulanmasına dönüşen edebî bir sanattır.