GOZLERİNDE KAYBOLMAK

​Bir kadının gözlerinde kaybolmayı…
Ne çok isterdim, bir bilsen.
Haritası çizilmemiş bir coğrafyada,
Yolunu kasten kaybeden bir seyyah gibi;
Ne pusula aramak, ne de o çıkış kapısını bulmak…
​Öyle derin, öyle sessiz kalsın ki bakışların;
Zaman dursun, dünya dışarıda savrulsun isterdim.
Bir sığınak olsun kirpiklerinin gölgesi,
Fırtınadan kaçan yorgun bir gemi için
Ulaşılamayan o en huzurlu liman…
​Bilemezsin…
Kaç gece o aynada kendimi değil, seni aradım,
Kaç kez boğulmayı göze alıp o deryaya dalmak istedim.
Çünkü biliyordum;
İnsan ancak böylesine güzel bir kayboluşla
Gerçekten bulabilirdi kendini.
​Sadece bakmak değildi hayalim,
Bir ömür o rengin içinde nefes alabilmekti.
Gözbebeklerinde büyüyen o gizli dünyada,
Adımı unutup, sadece sende kalmaktı.
Kelimelerin bittiği, dillerin sustuğu o yerde,
En uzun cümlem olmanı bekledim; hiç bitmeyen…
​Ne fırtınalar koptu da dışarıda,
Ben hep o bakışların sükûnetine sığınmayı düşledim.
Herkes "gitme" derken, bense daha derine;
En kuytu siyahına, en parlak elasına tutunmayı…
Çünkü biliyordum;
Dünyanın bütün yolları yorar da insanı,
Bir tek senin bakışın iyileştirirdi kalanı.
​Şimdi ne yana baksam o özlenen derinlik,
Ne yana dönsem o uçsuz buçsuz, uzak huzur…
Bilemezsin;
Kaybolmak hiç bu kadar "evim" gibi gelmemişti,
Ve bir çift göz, hiç bu kadar "hayat" vaat etmemişti.
​Bilemezsin;
Ben o bakışlarda ölmeyi değil,
Sana her baktığımda yeniden doğmayı isterdim.
Varsın dünya dönsün, yollar kapansın;
Benim menzilim hep o gözlerin kıyısı kalsın…

Alper KARAÇOBAN