Madem tesadüftü karşılaşmamız,
Yorulursan yaslan gölgeme,
Üşürsen göğsüm sığınağın olsun.
Bilmezsin hangi rüzgâr attı seni kıyıma,
Bırak sözcükler dökülsün sessizliğin kıyısına
​Zira her tesadüf, gizli bir duanın yankısıdır,
Kırılmış ne varsa heybendeki o eski zamana;
Gülüşün, solmuş yaralarıma merhem olsun.
Yollar yorsa da seni, adımların bana kalsın,
Gözlerindeki o yorgunluğu bırak avuçlarıma.
​Mademki bu fırtınada kalbin bana emanet,
Kimse sormasın nereden gelip, nereye gittiğini.
Güneş batarken uzayan o ince çizgide,
Korkma, karanlığın bittiği yerde elim elinde kalsın;
Sadece dur burada; varlığın, varlığıma şahit olsun.
​Sesin dindiğinde, sessizliğimle ört üzerini,
Ruhun yeryüzü tozundan arınana kadar.
Bırak zaman dursun, dünya dışarıda paslansın,
Mademki bugün, bu eşikteyiz beraber.
​Belki yarın, başka bir rüzgâr ayırır bizi,
Başka bir mevsimde unuturuz bu sızıyı.
Ama mademki bugün, bu eşikteyiz beraber;
Gitme...
Bırak izimiz, bu tozlu yollarda asılı kalsın.
​Yıllar yorsun bizi, takvimler dökülsün,
Saçlarına düşen aklara, benim kışım gizlensin.
Eski bir şarkı gibi mırıldanalım hayatı;
Sen yaşlan, çizgilerin benim ömrüme eklensin.
​Bir fincan kahvenin buğusunda duralım,
Akşamın hüznünü, sabahın umuduna karalım.
Madem tesadüftü bu zamansız kavuşma;
Bırak diz çürütelim aynı eşikte, beraber yaşlanalım.
​Korkma; dünya dışarıda kendi pasında çürüsün,
Elim elindeyken, ölüm bile bizden utansın.
Gitme...
Sığınağım sensin, varlığın şahidim;
Bu tesadüf, sonsuz bir hikâyeye uyansın.

Alper KARAÇOBAN