HİÇ Mİ SEVMEZSİN

​Bütün kapıları çarptım da geldim,
Bir tek senin eşiğinde diz çöktüm.
Dünyanın gürültüsünü susturup içimde,
Sadece senin sesine boyun büktüm.
Şimdi bu sessizlik celladım mı olacak?
Söylesene, beni hiç mi sevmezsin?
​Gözlerimde birikmiş onca yağmur varken,
Çölünde bir damla suya mı muhtaç kaldım?
Ben seninle bir ömür yaşamayı düşünürken.
Kendi gönlümde mi yetim sayıldım?
Yüreğim ellerinde titreyen bir kuşken,
Bırakır mısın öylece, hiç mi sevmezsin?
​Yarana merhem olmaya gelmiştim oysa,
Meğer en çok benden sakınmışsın kendini.
Dokunmaya kıyamadığım o camdan kalbinin,
Benim için ördüğün duvarları mı varmış?
Şimdi soruyorum o sağır karanlığa;
Beni bir kez olsun, hiç mi sevmezsin?
​Bir bahar dalı gibi uzatmıştım kalbimi,
Kırmaktan değil, kurutmaktan korktun belli ki.
Oysa ben solmaya razıydım senin toprağında,
Yeter ki bir rüzgarın değseydi tenime.
Görmezden geldiğin bu yangını,
Kendi külünle mi söndüreceksin?
​Adın dilimde bir mühür gibi asılı,
Söylesem canım yanıyor, sussam hayatım...
Sana giden yolları ezberledim de,
Sende bana dair bir patika yok mu?
Seni ömür bilsem, sen bana veda mısın?
Söylesene beni hiç mi sevemezsin...

​Alper KARAÇOBAN