BAKAKALDIM

​Ben sadece mahzun bir aşka düştüğümü söyledim,
Sen bana "çok üzüldüm" dedin.
Öylece bakakaldım...
Dünya durdu o an, dönmeyi unuttu sanki,
Cebimde biriktirdiğim tüm baharlar soldu.
Söylediğin iki kelime, koca bir denizi kuruttu;
Gözlerimde fer söndü, içimde heves yoruldu.
​Bir teselli beklememiştim aslında,
Sadece yükümü bölüşmek istemiştim seninle.
Şimdi o "üzüntün", omuzlarımda yeni bir dağ;
BAKAKALDIM...
Kendi aşkımın enkazında, dilsiz bir tanık gibi.
​Ellerim boşlukta asılı kaldı,
Kalbim, çarpmaya devam etse mi etmese mi?
Senin merhametin, celladım oldu o saniyede;
Ben sadece sevmiştim,
Sense cenazemi kaldırdın o tek cümleyle.
​Gidecek yollarım vardı, hepsi kapandı o an,
Ne bir sitem kaldı geride, ne de zerre derman.
Sen "üzüldüm" dedin ya, ben orada bittim işte;
Meğer sevdammış meçhule kesilen o son ferman.
​Söylesene;
Bir insan tek bir cümlede kaç defa ölür?

Alper KARAÇOBAN