​Güneş yine doğuyor, arsız ve parlak,
Ama siyah saçlarımda artık ölümün rengi var.
Beni bir gölge gibi bıraktın bu ıssızlıkta,
Küle dönmüş o koca sevdadan sadece kırıntılar var.
​Her sabah penceremi aynı sessizlik açıyor,
Ev, adını anmamak için nefesini tutuyor.
Duvarlarda asılı kalan solgun hatıralardan,
Yüzüne benzeyen gölgeler usulca geçip gidiyor.
​Bir zamanlar adını ezberleyen mevsimler,
Şimdi sessizliğini taşıyor kuru dallarında.
Ne bir kuş konuyor içimin yıkık bahçesine,
Ne de bahar uğruyor kırılmış umutlarıma.
​Oysa yüzüne bakan her aynada kendimi bulurdum,
Şimdi her yansıma biraz eksik, biraz yabancı.
Sevda dedikleri, meğer insanı tüketirmiş;
Geriye yalnızca suskunluğun ağır gölgesi kalırmış.
​Avuçlarımda çoğalan o eski baharlar,
Şimdi ayazın insafına düşen bir yaprak gibi.
Meğer en derin yalnızlık, terk edilmek değilmiş;
İnsan en çok kendi içinde kaybolurmuş, sevgili.
​Sana dair ne varsa zamana emanet ettim,
Ne bir beddua bıraktım ardına, ne bir sitem.
Çünkü bazı gidişler öfkeyle değil,
İçinde sessizce ölen bir umutla biter.
​Yüzümü güneşe çevirmiyorum artık,
Çünkü ışık da bazen gerçeği saklar.
Ayçiçekleri gibi sana dönerek yaşadım yıllarca,
Sen gidince boynum kırıldı... Oysa güneş yine doğdu.
​Bir gün bu şiiri okursan, adımı hatırlama,
Ben çoktan kendi küllerime karışmış olurum.
Yalnız bir ayçiçeği görürsen yol kenarında;
Bil ki güneşe değil, sana bakarken kurudum.
​Artık hiçbir güneş ısıtmıyor içimdeki kışı,
Ben, en çok sana dönerken solan bir ayçiçeğiydim.
Ve bazı çiçekler, ölünce toprağa değil;
Sevdikleri insanın hatırasına gömülür.
​Alper KARAÇOBAN