​Hiç kimse... Hiç kimse beni senin kadar güzel sevmedi... Hiç kimse bana senin kadar güzel adımı söylemedi...
​Hiç kimse dokunmadı yüreğimin en tenha köşesine,
Kimse bilmedi gözlerimden süzülen tek bir damlanın hikâyesini.
Adımı senden duymak, yeniden doğmak gibiymiş;
Meğer ömrüm, senin sesinde soluklanmayı beklermiş.
​Hiç kimse bakmadı gözlerimin içine böyle derinden
Ve hiç kimse çekip çıkaramadı beni o zifiri karanlığımdan.
Bir bakışın, yıllardır susan umutlarımı konuşturdu;
Bir gülüşün, içimde yıkılmış şehirleri yeniden kurdu.
​Hiç kimse tutmadı ellerimi böyle sıkı,
Sanki bıraksan dökülecekmişim gibi...
Kimse iyileştirmedi ruhumdaki o eski sızıyı,
Merhem olmadı kimse bendeki bu derin yaralara.
​Herkes bir iz bırakmak için didinirken bu dünyada,
Sen içimdeki o koca boşluğu sessizce doldurdun.
Sınırlarını kimseye açmayan mağrur yalnızlığım bile,
İlk kez senin dizlerinde sustu, teslim oldu huzura.
​Meğer en büyük yanılgım, sonsuzu sen sanmakmış...
Bir ömre yetecek sevgiyi tek bir kalbe sığdırmakmış.
Ben geleceği gözlerinde ararken,
Sen çoktan gidişinin yolunu hazırlamışsın.
​Oysa şimdi bir başımayım bu koca viranenin altında,
Giderken ardına bile bakmadın; yıktın geçtin tek adımda.
Meğer o cennet sandığım sevdanın geriye bıraktığı,
Beni yeniden karanlığıma gömen koca bir yalandan ibaretmiş.
​Şimdi soruyorlar:
"Neden bu kadar sessizsin?" diye...
Bilmiyorlar; insan en çok,
Kendisine en güzel "sevildim" dediği yerde susarmış.
​Ve anladım...
Hiç kimse beni senin kadar güzel sevmedi...
Ama yine hiç kimse,
Beni senin kadar derinden incitmedi...
​Alper KARAÇOBAN