​Her yaranın bir sesi vardır;
ama bazıları, yalnızca zamanı susturur.
​Zamanı durduran o öfke,
aslında içindeki sevginin büyüklüğüdür.
Çünkü insan,
en çok sevdiğine kırılır;
en çok da sevdiğini affedemez.
​Mesafe ne kadar uzak olursa olsun,
seni hep aynı yerde bekleten o çaresizlik,
aranızdaki bağın sessiz kuvvetidir.
Hayat bütün yolları kapatsa da
kalpte açılan o ince sızıyı
hiçbir zaman susturamaz.
​Bazı vedalar bitmez;
ömür yürür,
kalp olduğu yerde kalır.
Ama yüreğin en kuytu köşesinde,
adı konmamış bir bekleyiş
nefes almaya devam eder.
​Çünkü gerçek sevda,
unutulmaz sadece;
insanın içine yerleşir.
Yıllar sesini alır
ama yüreğinde açtığı boşluğu
hiçbir zaman dolduramaz.
​Bir gün öfke diner,
gözyaşı kurur,
kırgınlık yorulur;
ama gerçekten sevilen biri,
kalbin en sessiz odasında,
ömrün son nefesine kadar yaşamayı sürdürür.
​Ve insan anlar ki;
bazen en büyük ayrılık,
gitmek değildir.
​Asıl ayrılık;
aynı gökyüzüne bakıp
birbirini bir ömür
içinde taşımaktır.
​Alper KARAÇOBAN