Helalliğimi isteme...
Çünkü ben,
sana vereceğim son şeyi
çoktan toprağa gömdüm.
Adını değil;
sana inanırken
kurduğum hayatı gömdüm.
​İnsan, bir insandan değil;
onunla kurduğu yarından eksilir.
Ben en büyük yıkımı
gidişinde değil,
içimde senden sonra
kimsenin oturamadığı yerde
yaşadım.
​Hayat hiçbir işaret vermedi.
Değişen, yalnızca
bir daha eski sesimle
konuşamayan bendim.
Elimi nereye uzatsam,
yarım bırakılmış bir alışkanlık
dokundu avuçlarıma.
Meğer insan,
birini unutmaya çalışmazmış;
ona göre kurulmuş hayatı
yeniden öğrenirmiş.
​Sonra...
Hiç ummadığın bir sabah,
çayından yükselen buhar
camı değil,
içini buğulayacak.
Elin
alıştığı yere uzanacak.
İşte o an,
eksilenin bir insan olmadığını,
bir ömür olduğunu
anlayacaksın.
​Eskimez hiçbir iz.
İnsan,
üstünü yıllarla örttüğünü sanır.
Sonra...
Eski bir şarkı,
yarım kalmış bir cümle,
tanıdık bir koku...
Gelir,
içinde yıllardır kapalı duran
bir kapıyı
usulca aralar.
​Ben artık seni değil,
dönebileceğine inanan
son yanımı gömdüm.
Senden geriye,
ömrümün yerinden sökülmüş
bir parçası kaldı.
Ne yerine yenisi geldi,
ne de yokluğuna
bir isim bulabildim.
​Olur da bir gün
adım önüne düşerse...
Ne beni savun,
ne de kendini.
Bırak;
eksik kalan ne varsa,
suskunluk tamamlasın.
Çünkü bazı hükümlerin altında
hiçbir imza bulunmaz;
yalnızca
ömür boyu taşınan
bir ağırlık kalır.
​Ve ben,
içimde sana çıkan
bütün yolları
taşla ördüm.
Artık
geçmiş kapımı
kaç kez çalarsa çalsın,
hiçbir ses
beni
sana çıkaramayacak.
​Alper KARAÇOBAN