Bir vedadan çok daha fazlasıydı bu,Ne bir öfke kaldı geriye, ne de sitem.Adını anarken titreyen o sesim var ya?Onu da aldım yanıma, sustum tamamen.
Ben seni gömdüm.
Gözlerinin o en bilindik rengine,Hiç yaşanmamış saydığım o güzel günlere.Üzerine kırgınlıklarımı serptim avuç avuç,Bir daha yeşermesin diye, kalmasın diye umut.Yıkıntıların altında bıraktım sana dair ne varsa.
Ben seni gömdüm.
Ulaşmak için çabaladığım o uzak yollara,"Keşke" dediğim ne varsa bıraktım karanlığa.Gelmediğin yolları beklemek bitti artık;Gelişin zaten yoktu ki, gidişin dert olsun bana.
Ben seni Gömdüm
Artık ne bir umut kırıntısı var içimde, ne de bir sızı.Söndürdüm sana yanan o en kuytu ışığı.Gözlerinin rengi de soldu, sözlerinin hükmü de;Kendi ellerimle kapattım bu bitmeyen savaşı.
Ben seni gömdüm.
Toprağına sessizliğimi örttüm usulca,Ne bir dua bıraktım ardında ne de bir ağıt.İçimde sana açılan bütün kapıları kilitledim,Anahtarını da attım dönmeyen zamanlara.
Ben seni Gömdüm
Şimdi hangi yüz çıkarsa karşıma, sen değilsin.Hangi mevsim gelirse gelsin, senin baharın değil.Şimdi hangi rüzgâr eserse essin; adını bile taşıyamaz bana.
Ben seni Gömdüm
Ve öğrendim; bazı insanlar ölmeden de kaybolur.Bazı aşklar mezar taşı bile istemez.Ben seni toprağa değil, hafızamdan uğurladım;Çünkü seninle birlikte, sana inanan son parçamı, sol yanımı da gömdüm.

Alper KARAÇOBAN