​Bir ömür insan biriktirdik,
Meğer bazıları yalnızca yara bırakmak için gelmiş.
Biz yine de sevgiden vazgeçmedik;
Çünkü kalbimiz, kin tutacak kadar dar değildi.
​Dost bildiklerimiz yabancı oldu,
Yabancılar bile bu kadar incitmedi bizi.
Güven dediğimiz şey,
Avuçlarımızda paramparça olan ince bir cam gibiydi.
​Canımız yandı...
Ama kimsenin canını yakmayı öğrenmedik.
Kalbimiz defalarca kırıldı,
Yine de merhametimiz eksilmedi.
​İçimizde büyüttüğümüz sevgi,
Bize acı olarak döndü çoğu zaman.
Yine de nefrete yenilmedik.
​En derin leke,
İnsanın vicdanına düşendir.
​Ve tam o an,
Erdal Tosun’un şu sözü yankılanır içimde:
​"Ne olmuş yani sevdiklerimizden kazık yediysek...
Biz kazık atmadık ya!
Hüzünlü değiliz.
Mizacımız böyle..." Bize ihanet düştü,
Onlara vicdanlarının sessizliği...
​Belki en ağır yaraları
En sevdiklerimiz açtı.
Belki en derin suskunluğu
En güvendiklerimiz bıraktı.
Ama biz hiçbir zaman
Bir başkasının gözyaşına sebep olmadık.
​Kaybettiklerimiz çoktu,
Fakat vicdanımız hiç eksilmedi.
Çünkü insanı ayakta tutan,
Kazandıkları değil;
Kirletmeden yaşayabildiği ömrüdür.
​Varsın bizi anlamayanlar olsun,
Varsın hikâyemizi eksik bilsinler.
Biz kırık kalbimizi taşımayı öğrendik,
Ama kimsenin yüreğinde yara olmayı seçmedik.
​Ve gün gelir de ömrün hesabı sorulursa,
Başımızı eğmeden söyleyeceğimiz tek cümle şudur:
​Biz kazık yedik belki...
Ama kimseye kazık atmadık.
​Bize ihanet düştü...
Onlara vicdanlarının sessizliği.
​Alper KARAÇOBAN