​Gözlerin söyleyemediğini, yüreğin sakladığını
Bu dilsiz vedada hece hece okuyorum.
Sustuğun yer kadar uzağım belki;
Ama özlediğin yer kadar, tam kalbindeyim.
​Bir fırtına koptu kopacak içimde,
Sana varamayan rüzgârlar gibi yorgun, sessizce...
Şimdi hangi cümleyi ayağa kaldırsam,
Adı sen oluyor, yarım kalıyor.
​Bir vedanın gölgesi düşmüş aramıza;
Ne gitmek mümkün ne de olduğu yerde kalmak.
Biz seninle aynı suskunlukta buluşan,
Ayrı dillerde aynı acıyı konuşan iki mısrayız.
​Varsın kelimeler çekilsin aradan;
Biz bu dilsiz gecede, birbirimize emanetiz.
​Zaman, ikimizin arasına ince bir cam çekti;
Ne ses geçebildi ardından ne de nefes.
Aynı gökyüzüne baktık yıllarca belki;
Birimiz "yıldız" dedi, öteki umut gördü.
​Bir eksiklik değildi içimde taşıdığım;
Adını koyamadığım uzun bir yankıydı.
Ne unutuşa razı geldi ne hatırlanmaya;
Sessizliğin bile söylemeye çekindiği, sendin.
​Adını anmıyorum artık,
Ama her sessizlik seni kendi diliyle söylüyor.
Yokluğun, duvara düşmeyen bir gölge gibi
Hep benimle yürüyor.
​İnsan bazen kendi sesine bile yabancı kalıyor;
İçinde kırılan zamanı kimseye anlatamıyor.
Ben de senden kalan o görünmez eşiğin önünde;
Geçmiyorum, beklemiyorum, sadece eksiliyorum.
​Bir gün rastlarsan bana,
Sakın eski hâlimi arama.
Çünkü senden sonra içimde yer değiştirdi mevsimler;
Takvim aynı kaldı, ömür başka zamana geçti.
​Şimdi susmak, sana yazılmış en uzun mektubum;
Hiç açılmayacak bir zarf gibi taşıyorum içimde.
Ne izi dağılıyor ne de adresi siliniyor;
Yalnızca yıllar, kâğıdını yavaşça sarartıyor.
​Ve anladım...
Bazı vedalar kapı çarpmaz, iz bırakır.
İnsan en çok da ses çıkarmadan gidenin ardından,
Kendi içinde uzun süre eve dönemez.BEKLER...

Alper KARAÇOBAN