Kalbimin duvarlarını bir aşabilseydin,
Benim sustuğum cümleleri sen tamamlardın.
Gözlerime bakıp da "İyiyim." dediğim her anın,
Sessiz bir yardım çığlığı olduğunu anlardın.
Ben güçlü değildim...
Yıkıldığımı kimse görmesin diye
En sağlam duvarları kendime ördüm.
İçimde ağlayan çocuğu,
Gülüşlerimin ardına sakladım.
Sana söyleyemedim...
Her gidişinde biraz daha eksildim.
"Gitme..." demek dilime kadar geldi,
Gururum, sevgimin önüne geçti.
Bil istedim;
Seni suçladığım kadar
Kendimi de affedemedim.
Çünkü en büyük savaşlar,
İki insan arasında değil;
Kalbin en kuytu yerinde veriliyor.
Bir gece ansızın sustum...
Sen sustuğumu sandın.
Oysa konuşmayı bırakan ben değildim;
Göğsümde yıllardır kanayan kalbimdi.
Ben sustukça o bağırdı,
Ben gülümsedikçe o biraz daha kırıldı.
Ben "Geçti." dedikçe,
O her gece aynı yerinden yeniden kanadı.
Kalbim derdi ki:
"Bir insan sevdiğini unutmaz;
Sadece adını anarken sesi titremesin diye
Susmayı öğrenir."
Ve ben yıllarca,
Onun sesini bastırmaya çalıştım.
Çünkü kalbim seni çağırdıkça,
Ben biraz daha eksiliyordum.
Şimdi geriye dönüp baktığımda,
Adını değil, sessizliğini taşıyorum.
Meğer beni ayakta tutan ben değilmişim;
Senden vazgeçmeyen kalbimmiş.
Belki bir gün durur bu yorgun kalp...
İşte o zaman anlayacaksın;
Ben senden hiç gitmemişim.
Sadece seni,
Kalbimin ömrüne emanet etmişim.
Çünkü bazı insanlar gider,
Ama içlerinde bıraktıkları hiç gitmez.
Sen belki çoktan başka mevsimlere yürüdün,
Ben hâlâ sende kalan son sonbaharım.
Ve bir gün,
Ben bu dünyadan sessizce çekilip gittiğimde,
Göğsümün altında susacak olan yalnızca bir kalp olmayacak;
Sana söyleyemediğim bütün cümleler de
Benimle birlikte toprağa karışacak.
Belki adımı unutursun...
Belki yüzümü bile hatırlamazsın.
Ama bir gece,
Hiç sebepsiz yüreğine ince bir sızı düşerse,
Dur... Sakın onu tesadüf sanma.
Belki o,
Yıllar önce susturmak zorunda kaldığım
Kalbimin sana son selamıdır.
Ve benim kalbim...
Son kez atarken bile,
Seni değil;
Senden vazgeçemeyişimi anacak.

Alper KARAÇOBAN