Önce umutlarımı topladım,
Sonra sevdalarımı.
Hayatımı katlayıp yanlarına bıraktım,
En üste de ömrünü.
​Bir ömür,
Tek bir mandalın taşıyabileceği kadar hafif değildi.
​Ben yine de
Hepsini tek bir mandala emanet edip
Astım ipe.
​O günden beri
Rüzgâr beni değil,
Benden eksilen yeri yokladı.
​Avludan geçenler,
İpte sallananı bir gömlek sandılar.
​Kimse dönüp bakmadı.
​Kumaş değildi o;
İçimde yıllarca taşıdığım
Bir ömürdü.
​Güneş yalnızca ışığı taşıdı,
Yağmur yalnızca izi büyüttü.
Hiçbiri
Beni indirmeye yetmedi.
​Mandalın bıraktığı iz
Kumaşta kalmadı;
Ömrüm
Oradan katlanmaya başladı.
​Çünkü beni zaman eskitmedi,
İndirilmeyi beklemek soldurdu.
​İpin lifleri çözülmedikçe
Ben de dağılmadım.
​Mandal beni tutmuyordu,
Dağılmamı erteliyordu.
​Bir gün anladım:
Beni ipe asan
Mandal değildi;
İçimde çözülmeyen
Tek düğüm bendim.
​Ama insan,
Bazı yükleri omzunda değil,
Ömründe taşır.
​Mandal aynı yerden sıkıyordu,
Ben her gün
Başka bir yerimden çözülüyordum.
​Meğer bazı kırıklar
Ses çıkarmazmış;
İnsan,
En çok oradan eksilirmiş.
​Bir gün döndüm,
İp beni tanıdı,
Ben kendimi tanıyamadım.
​Mandal,
Hiçbir şey olmamış gibi
Aynı yerden
Zamanı tutuyordu.
​O an anladım:
İnsanı yoran
Taşıdığı yük değilmiş,
Asılı kalan ömrüymüş.
​Hâlâ...
​Alper KARAÇOBAN