​Söyle bana ulan, çekinme söyle!
Sen LEYLA için ölür müydün?
Yok, yok... Sen asla ölmezdin.
Oysa ben, LEYLA için bin kez ölürdüm!
​Gözümü kırpmadan yürürdüm o uçurumlara,
Bir tebessümü uğruna, geçerdim bu candan.
Seninkisi geçici bir heves, bir günlük masal;
Benimki ucu bucağı olmayan o derin zindan.
​Sen kıyıda durur, sığ suları izlersin;
Ben dibini görmediğim okyanuslara vurgunum.
Sen çiçeği koklar, solunca kenara atarsın;
Ben o dikeni avucumda sıkar, kanımla boyarım!
​Sen adını buğulu camlara yazar, güneşle silersin;
Ben "LEYLA" ismini alnıma, bıçak sırtıyla kazırım.
O giderken sen sadece el sallarsın,
Ben diz çöker, bıraktığı boşluğa bakarım.
​Sen "kader" der geçer, yeni yollara saparsın;
Ben o yolları ateşe verir, dumanında kavrulurum.
Senin için aşk, kuralları olan bir oyundur;
Benim içinse celladı LEYLA olan bir infazdır!
​Şimdi bak aynaya ve utan kendinden;
Çünkü sen yaşarken öldün onun gölgesinde,
Ben ise her öldüğümde, yeniden sevdim onu...
​Al yanına o sahte korkularını,
Gölgeni de çek, git bu sevdanın kapısından!
Senin lügatinde aşk "belki"ydi, bende "cehennem azabı".
Senin korkun yaşlanmaktı, benimki LEYLA’sız kalmak!
​Söyle bana ulan, cevap ver!
Sönmüş bir mumla, güneşe kafa tutulur mu?
Sen LEYLA için ölmezdin, doğru...
Zaten her yürek, kendi kalbi kadar büyük bir sevdayı taşıyamazdı.
​Sen korkaklığınla yaşa şimdi,
Ben onun bir tek kirpiği uğruna ölmüş olmanın,
O eşsiz gururuyla gömülürüm.

Alper KARAÇOBAN