​Ben seni tanımıyorum,
Ben fotoğraftaki seni tanıyorum..
Gülüşünün sesini hiç duymadım mesela,
Sadece o donmuş tebessüme bakıp
İçimden bir ses uyduruyorum sana.
​Parmaklarım kâğıdın üzerinde geziyor,
O hiç dokunmadığım kıvırcık kumral saçlarında
Sanki kayıp bir rüzgârın izini sürüyorum.
Öyle derin bakıyor ki ela gözlerin,
Sanki bir şey söyleyeceksin de
Zaman o an, orada durmuş gibi...
​Güneş mi vurdu o renge, yoksa keder mi?
Çözemiyorum bu sessiz bilmeceyi.
Ellerin nasırlı mıydı, yoksa pamuk gibi mi?
Hangi rüzgâr dağıttı o güzel kıvırcık kumral saçlarını?
Cevabı olmayan soruların kuyusundayım.
​Seni bir kâğıt parçasının soğukluğunda sevmek,
Hiç gitmediğim bir şehri özlemek gibi.
Sesin hangi makamda ağlar, hangi dizede gülerdi?
Bilmiyorum...
Ben seni değil, bendeki hayalini tanıyorum.
​Kader bizi bir kareye hapsetti;
Sen hep genç, hep o noktada,
Bense her geçen gün biraz daha yaşlı...
Seni tanımamanın o ağır sancısıyla,
Seni o fotoğraftan kalbime sığdırıyorum.
​Sana ne isim versem eksik, ne söylesem yarım,
Sen benim hiç bitmeyecek olan, o dilsiz masalım...
Bir gün kavuşur muyuz o mahşer deryasında bilmiyorum.?
Ben seni tanımıyorum bilmiyorum.
Ben sadece o karede hapsolan ve asla yaşlanmayan o seni seviyorum...

Alper KARAÇOBAN