​Dur gitme ne olur...
Beni bir tek senin gidişin yıkar.
Adımların uzaklaştıkça bu şehirden,
Gözlerimin feri söner, içimdeki ışık kararır.
​Sen gidersen;
Mevsimler hep ayaza keser,
Kuşlar sustuğuyla kalır dallarda.
Yarım kalmış bir hikâye gibi,
Eksik kalır mısralarım, dilim damağım kurur.
​Gölgen bile yetiyor bu sokağa,
Sesin, sessizliğimi susturmaya kâfi.
Yıkma bu hayali, bozma bu büyüyü;
Çünkü sen gidersen,
Ben kendimi bir daha toparlayamam.
​Ellerim boşlukta bir dal ararken,
Kırılır kolum kanadım, yere çakılırım.
Şu yorgun kalbim bir daha kapı açmaz kimseye;
Pas tutar kilitleri, dökülür gönlümün sıvaları.
​Sanki bir kış günü, gurbet ayazında
Ceketsiz kalmışım gibi titrer her hücrem.
Bakma öyle kararlı, öyle umursamaz durduğuna;
Gidenin ardından bıraktığı sadece enkazdır.
​Ben bu enkazın altında can çekişirken,
Bastığın her toprak, benim mezar taşım olur.
Erir gider karlı dağlar gibi umutlarım;
Dökülür yapraklarım, baharı görmez ömrüm.
​Sırtını döndüğün an başlar asıl kıyamet,
Üstüme devrilir bu koca şehir, altında kalırım.
Bir tek fotoğrafın kalır masada;
Yırtık bir hatıranın gölgesinde üşürüm.
​Sokak lambaları bir bir sönerken ardınca,
Karanlığın içinde adını sayıklarım.
Eski bir şarkı takılır plak gibi aklıma;
Bir fırtına kopacak derken Müslüm Baba
Ben sessizce kanarım.
içimde koca bir dünya yerle bir olur.
Ekmek gibi, su gibi değil; nefes gibiydin oysa,
Şimdi ciğerlerime dolan bu duman neden?
​Gitme ne olur…
Çünkü gidişin sadece bir veda değil;
Benim bu dünyadaki son nefesim,
Ardında bıraktığın bu adamın sessiz infazıdır.

Alper KARAÇOBAN