​Yaprağın dala, dalın ağaca,
Ağacın toprağa ihtiyacı var...
Ekinin suya, suyun yağmura,
Yağmurun buluta, göğün buhara ihtiyacı var.
​Ektiğimiz filizlerin boy vermesi lazım,
Belli ki yarım kalan bir şeyler var...
Mevzu ne olursa olsun, umurumda değil;
Senin bana, benim sana ihtiyacımız var.
​Güneşin geceye, gecenin yıldıza,
Yıldızın karanlığa ihtiyacı var...
Kelâmın sese, sesin bir kalbe,
Kalbin o derin huzura ihtiyacı var.
​Köklerimizin birbirine tutunması lazım,
Yolların ve yılların artık susması lazım.
Dünya dönüyor; kuşlar uçuyor, nehirler akıyor...
Ama her şey biraz eksik, her şey boynu bükük bakıyor.
​Zamanın durmaya, anın o bakışa,
Gözyaşının şefkatli bir ele ihtiyacı var.
Gurur dediğin aşınmaz bir duvar değil;
Yorgun düşlerin, senin dizine ihtiyacı var.
​Bak, her şey yerini arıyor;
Rüzgâr vadiyi, Gar Treni bekliyor.
Benim de her sabah uyandığımda,
Senin sesinle tamamlanmaya ihtiyacım var.
​Öyle bir düğüm ki bu;
Çözüldükçe bağlanan, bağlandıkça mühürlenen...
Nefesin nefesime,
Ruhunun ruhuma ihtiyacı var.
​Ne bu dünya sığar içimize, ne de biz bu dünyaya,
Hasretin hükmü ağır, benzemez hiçbir rüyaya.
Sussun artık kainat, sadece kalbimiz konuşsun;
Mahşer de şahit olsun, muhtacım o tek bir duaya.
​Alper KARAÇOBAN