Nefretin Nöbeti

​Unutmaya çalıştıkça, nefretim seni fısıldıyor.
Sana olan nefretime isim koyamıyorum.
Sanki bir harabeyi ayakta tutan son direk bu öfke,
Yıkılırsam, altında seninle kalmaktan korkuyorum.
​Sesini sustursam, sessizliğin yankısı doluyor odaya,
Yüzünü silsem, yokluğun bir mühür gibi kazınıyor hafızama.
Affetmek ağır yük, unutmaksa sana verilmiş bir ödül;
Bu yüzden kalbimdeki zehri, seni diri tutmak pahasına içiyorum.
​En çok da kendime kızıyorum aslında;
Senden nefret edebilmek için bile, hâlâ seni düşünmek zorundayım.
Gittiğin yollara pusu kurmuş bir yabancı gibiyim,
Kaçtıkça, her köşe başında yine sana çarpıyorum.
​Adını dilimden söküp attım ama sızısı kaldı dişlerimde,
Konuşsam sen kokuyor cümleler, sussam yine seninle doluyum.
Bu bir veda değil, bitmeyen bir hesaplaşma;
Kendi mahkememde hem hâkimim hem mahkûm.
​Seni unutmak, senden kalan son parçayı da öldürmek demek,
Belki de bu yüzden, bu nefrete mecburum.
Artık ne seni istiyorum ne de bu yükü;
Sadece gölgemin gölgenden ayrılacağı o sessiz günü bekliyorum.

Alper KARAÇOBAN