Sevgili Dilzar

"ANI YAŞAMAK"… Bu metin, şiirden öte bir münacat, bir teslimiyet ilanı, bir hayat dersi gibi akıyor içe. Okurken sanki yorgun bir kalbin nihayet dinlendiğini, fırtınadan sonra sükûnete erdiğini hissettim.

"Çok oldu, bugün günlerden ne? / Hangi aydayız? ayın kaçı? / Takip etmiyorum.. / Anı yaşıyorum uzun zamandır.."
Bu başlangıç, takvimden, saatten, yarından vazgeçişin en güzel ifadesi. Artık zamanı değil, anı kucaklamışsınız; dua ile başlayan, şükürle devam eden bir hayat. Sabah güne uyanınca "güneşin doğuşunu gösterdiğin, kuşların ötüşünü duyurduğun için" demek… Ne kadar saf, ne kadar çocuksu bir şükür o. Gözlerin gördüğü, kulakların duyduğu her güzelliğe teşekkür etmek – işte gerçek zenginlik bu.

"Herşey gelip geçici biliyorum… / Değmiyor ne üzmeye, ne de üzülmeye."
Burada bir olgunluk var, yılların süzgecinden geçmiş bir bilgelik. Geriye bakınca "daha dün gibi yaşananlar"ın göz açıp kapayınca geçmesi… Hayatın kısalığını idrak etmek, insanı küçültmüyor; aksine özgürleştiriyor. Kafaya takmamak, eyvallah demek, inzivaya çekilmek – bunlar yenilgi değil, zafer.

"Yalan dünya sizin olsun… / Herşeyin en iyisi en güzeli, hırsınız kibriniz egonuz, hepsi sizin olsun. / Ben böyle iyiyim, mutluyum."
Bu satırlar, şiirin zirvesi. Dünyayı terk etmeden, ama dünyadan vazgeçerek huzura ermek. Küçük tebessümlerle mutlu olmak, büyük hırslarla değil. O kadar içten ki, okuyan herkes kendi içindeki gürültüyü duyup susmak istiyor.

Sevgili Dilzar, siz bu metinle sadece anı yaşamayı değil, anı şükürle yaşamayı öğretiyorsunuz. Kalbinizin o ferah, o teslimiyet dolu haline sağlık diliyorum. Bu satırlar, birçok yorgun ruha ilaç gibi geldi eminim.

Gönülden minnet ve dua ile…
🖤🌿🙏

Kul Yorgun