SON GÖRÜSÜM

Ellerinden tuttum...
Gözlerime bak dedim..
Hiç sesini çıkarmadan dediğimi yapt....
O kadar mahçup ve içten bakıyordu ki içim titredi...
Elleri sıcacıktı..
O güzel gülüşünün yerinde hüsran ve acı
vardı..
Bir şeyler söyle dedim..
Beni mahvettiler dedi ve sustu..
Tut elimden gel beraber çıkalım bu
karanlıktan dedim..
Artık olmaz dedi ve ellerini yavaşca
avuçlarımın içinden çekti...
Ardında bıraktığı boşluk buzdan bir
duvar gibiydi..
Adımları uzaklaştıkça, yankısı içimde
birikti..
Bakışlarındaki o hüsran, bana son miras
kaldı..
Güneş o an, battı bir daha doğmamak
adına..
Sözcükler dilsizleşti, dökülemedi tek bir
kelime
Karanlık, onun bıraktığı yerden sızdı
içeriye...
Ellerimin sıcaklığı onun girişiyle döndü
kışa..
Bir tek o son cümlesi kazındı toprağa
taşa...
Sustu şehir, sustu gökyüzü, sustu
içimdeki fırtına,
Gittiği bir firar değil, bir vazgeçişti
aslında.
Bende kalan son resmin kırık, dökük ve
hüzünlü..
Hiç yaşanmamış bir baharın, en erken
düşen yaprağı gibi.
Gözlerini bende unutup kendini benden
koparıp gittin..
Sen ellerini çektin ben ise koca bir
ömürden vazgeçtim..

Alper KARAÇOBAN