"Sessizliğin Anagramında Yalnızlık”

Bu bir esinti değil —
Zamanın nabzına dolanmış sus damarları
Yarığın belleğinde tütsülenen
Bir ‘hiç’in soluk ayinidir.

Bedenin yarımca değil,
Zamana doğmadan yetim düşmüş
Bir düşüğün
Ruhsuz suretinde yankılanan
Kırık bir efsûndur.

Çatallaşmış bulut;
Göğe değil,
Unutulmuş bir rüyanın süt dişlerine sızar,
Ve o emzirme,
Gecenin alnına çivilenmiş bir sükûtla
Karanlığı büyütür.

Hürriyet,
Artık bir yön değil —
Kendini sürgüne yollayan
Bir anlam haritasıdır.
Dimağında ateşle oyulmuş
Yitik bir kıtanın
Gözsüz pusulası...

Kızıl ve aksak bir akşam,
Zamanın topal aksanıdır yalnızca.
Sen meydanın keyfiyetine
Yalnızlık ikram etmedin —
Bilinçsizlikle zehirlenmiş
Bir sessizliği kaşıkladın gümüşsüz kaşıkla.

Serçenin göçmenliği,
Bir gökyüzü cümlesinden
Kopmuş öksüz hecedir.
Ve sen,
Kavimleşmiş göçün değil,
Unutulmuş bir tenin
Sessiz ilticasısın.

Şiirini kıyısız bırakman,
Kelimelere suya yazı öğreten
Bir körün duası gibi —
Titreyişin,
Bir öksürük değil
Gövdende yankılanan zaman kalıntısıdır.

Hastalık,
Çit sanrısında taşan
Bir hafıza tülüdür artık.
Vatan ise,
Bağışıklığın giydirildiği
Sırlı bir tenhâ.

İç sesin demir değil —
Kendi yankısını kesik vuruşlarla
Doğuran bir sus pusulası.
Bağırmaz,
İçini dışa değil,
Dışını içe kusar usulca.

Yeşile çaldığın ayaz,
Rengin değil
Zamana çarpılmış bir çığlıktır.
Özgürlük,
Soğuk suyla değil,
Dilini yakan sessizlikle yıkanır.

Düşülen yer,
Yüksek değildir —
Bir yaprağın gölgesine asılmış
Kırık bir bahardır o.
Ve hüzün,
Tarihin nefes almayı unuttuğu
Bir ânı tekrar tekrar uyandırır.

Olgunluk,
Kıymete değil
Çöküşe kısmettir.
Devri daim içerleme değil —
Ruhun kendini içe kırmasıdır.

Omuzlanmış tahttan
Ülke geçmez artık.
Şah değil
Sürgün giyen bir unutuş yatar o tahtta.
Ve sen,
Kenardan çekilenlerin yabanlığında
Bir sitem değil —
Sitemin dilsiz çoğulluğusun.

Çünkü ölümden korkanlar değil,
Ölümle konuşmayı unutanlar
Yeknesaklığın
En gürültüsüz çığlığıdır.

Kıymetli şairimin şiir yüreği dert görmesin
Hürmetle selâmlar