Şairleri topluyorum bu sabah
Ansızın parmağıma konuyor
Büyük yangınların kanadı
Gözlerime kızıla bulanmış güneşin kelimeleri kaçmış
Atasına meyil eden gökkuşağı yağmur bekliyor
Dünya uyanmış
Bütün kelimeler yapraksı dokunuşlarını
Kalbime eritirken
Bir güzel kızın entarisinden
Sızıyor
Islanmış göğün sonsuzluğu

Yitik gidiyor gölgemin uğradığı yerler
Ne zaman uzansam vurulduğum yerin düşlerine
Eğilip başımdan öpüyor ellerinin şifası
Sen yağınca
Neresi kurak kalır diye sesleniyorum
Kimler ayrılır gökyüzünden
Kimler senin değdiğin yerlere baharı sayıklar
Çiçeksizlikler veda gibi düşer siyahın nefesine
Nehre çağıldayan yerlere çocuklar salınır
Sen yağınca olur bütün bunlar


Gün boynuna askılı güzelin endamına vurgun
Sarmaşık sevinçlerin gülistanı aşkların bülbülü
Okur
Okur ki dokunası karanfil in iç sesine saklanır aşk

Sen eğik bırakırsan mavi turnaların göçünü
Ürperir ellerinde hülyalarıyla Leyla bakışların
Sarışın ışıkların üşüdüğünü görür aşığın terennümü
Kaldırımlar geceleriyle el ele yürür

Seni sayıklıyorum şairler gibi
Hasret dünyada geç kaldı
Kavuşmaların sahile vurmuş gurbetine putlar asıldı
İman ettiğin cihanın vuslatında
Kırık sevdanın kucaklaşması içim
Az öteden el sallayan yetim gözlerimin yeşerdiği yerdesin
Sen ıstırabın memleketine kırgın yürüyen yıldızın yakasında
Bense eriyen buzun boynunda usul usul süzülen nehrin zamansızlığı

Soylu göçün kızları çadır kurar uçan kuşun süzülüşüne
Ümitli bir şarkının viran olduğu çağın tam ortasında
Gel gelelim seni gördü rüyalar
Uykularımın namlusunda paslanmış küfrü söküp attın
Sanatı baştan yazarken yalnızlığın tüm tanımlarını üfürdün
Çiçekleri tabiatın eklemlerine doğururken kışı terk ettin
Gel gelelim seni andı yine ellerimde karanfil…