Şarap Gibi Sevda

Bir üzüm topladım sayısız asmalardan,
tek tek dokundum her salkımına emekle…
parmaklarımda güneşin izi,
yüreğimde sabrın sessiz teri vardı.
Her tanesi bir sevdaydı aslında,
her biri ayrı bir hikâye,
her biri biraz eksik,
ama birlikte tamamlanan bir his…
Sonra beklettim onları,
zamanın koynuna bıraktım,
acele etmedim…
çünkü bazı şeyler
ancak bekleyince anlam kazanır.
Yıllandı içimde,
sabırla, susarak, büyüyerek…
ve bir gün baktım:
üzüm değildi artık içimde duran,
şarap olmuştu.
Şişe şişe doldurdum onu zamana,
her şişede biraz hasret,
biraz bekleyiş,
biraz da içime sığmayan özlem…
Şimdi kim aşk diye yanarsa
bir kadeh alır eline,
yudumladıkça içini içer gibi olur.
Ve bilmezler…
o şarap aslında bir üzümün hikâyesi değil,
bir sevdanın
sabırla yoğrulmuş hâlidir.
Ben onu öyle sakladım içimde,
zamanla olgunlaştırdım…
ve şimdi herkes içtikçe
o sevdayı kendi yarasına karıştırıyor.
Ve her kadeh yükseldiğinde dudaklara,
ben biraz daha eksiliyorum içimde.
Çünkü bazı aşklar içilmez aslında,
sadece bekletilir…
tadına varılsın diye değil,
özlemi büyüsün diye.
O sevda…
Şimdi açıldıkça çoğalan bir şişe gibi,
her yudumda biraz geçmiş,
biraz suskunluk,
biraz da söylenememiş her şey…
Ve her yudumda biraz daha derinleşir zaman,
sanki geçmiş geri çağırır kendini sessizce.
O şarabın rengi koyulaştıkça
içimdeki hatıralar da ağırlaşır,
bir bakışın bıraktığı iz gibi…
silinmez, sadece derinleşir.
Ben onu aceleyle kurmadım,
hiçbir sevda aceleye sığmaz zaten,
çünkü acele edilen her şey
yarım kalır içinde insanın.
Bekledim…
aynı gökyüzüne bakarak,
aynı sessizlikte büyüyerek.
Ve şimdi anlıyorum;
bazı aşklar yaşanmak için değil,
içte olgunlaşmak için var.
Şişe şişe çoğaldı içimde,
ama ne kadar çoğalsa da
içimdeki boşluğu doldurmadı.
Sadece daha çok hatırlattı.
Bir gün biri içtiğinde o şarabı,
belki gülümser,
belki sarhoş olur,
ama bilmez…
o sarhoşluk aslında bir bekleyiştir.
Ben ise her açılan şişede
yeniden başa dönüyorum.
Aynı üzüm, aynı emek,
aynı sabır…
Ve her defasında anlıyorum ki,
bazı sevgiler içilmez;
insanın içinde
sonsuz bir bekleyiş olarak kalır.
Ve artık biliyorum…
Ne üzüm geri döner asmasına,
ne zaman geri sarar kendini.
Her şey olmuş bitmiş gibi görünse de,
içimde hâlâ dolu şişeler var—
dokunulmamış, açılmamış,
ama hep varlığını hissettiren…
O şarap,
benim en sessiz itirafım oldu.
Kimseye söyleyemediğim
ama herkese içirdiğim bir sevda…
Ve her yudumda anladım:
insan en çok
kendi içinde sarhoş olur.
Bir gün bütün şişeler biter belki,
ama o tat kalır damakta—
ne unutulur,
ne de tamamen söylenir.
Sadece bir gerçek kalır geriye:
Bazı aşklar yaşanmaz…
olgunlaşır, bekler
ve insanın içinde
sonsuz bir hatıraya dönüşür.