Evin mi Yok

Evin mi yok…
öyleyse neden
her gece aklıma geliyorsun?
Bir insanın evi olmaz da
bir başkasının içi olur mu?
Her gece aklımdasın,
ama öyle sıradan değil—
bir sızı gibi değil,
bir eksik gibi değil…
direkt yerleşmişsin içime,
taşınmışsın, haberim olmadan.
Ben seni düşünmüyorum artık,
sen beni bırakmıyorsun.
Gözlerimi kapatıyorum—sen,
açıyorum—yine sen.
Sanki aklımın tek odası var
ve anahtarı sende kalmış.
Evin mi yok diyorsun ya…
belki de bu yüzden
benden hiç çıkmadın.
Ben seni sevdim sanıyordum,
meğer sen
bende yaşamayı seçmişsin.
Ve en kötüsü şu—
seni kovamıyorum içimden,
çünkü gidersen
ben de boş kalacağım.
Şimdi söyle…
evin mi yok gerçekten,
yoksa
ben mi senin evin oldum?
Kapıyı çalmıyorsun artık,
çünkü içeridesin zaten.
Adını anmıyorum yüksek sesle,
duyarsın diye değil—
duyuyorsun zaten.
Her gece aklımdasın,
ama geceden de uzun bir yerdesin bende.
Saatler geçiyor,
sen geçmiyorsun.
Zaman bile sana dokunamıyor.
Bir gün gidersen diye
korkmuyorum,
çünkü gitmek
dışarıda olanlara ait—
sen içimdesin.
Evin mi yok diyorsun…
benim de yok artık,
çünkü ben de
kendimde yaşamıyorum.
İkimiz de aynı yerdeyiz şimdi:
ne sende,
ne bende…
birbirimizin içinde sıkışmış
iki yalnızlık gibi.
Ve çıkış yok—
çünkü ben seni bıraksam
sen düşersin,
sen beni bıraksan
ben yok olurum.