Boşa Yazılan Sevda”

Herkesin bir mihribânı vardı,
benimse içimde adı konmamış bir eksiklik…
sanki kalbim,
doğru cümleyi bekleyen yarım bir sayfa.
Ben aşk diye birinin beni yazmasını isterdim,
silmeden, düzeltmeden, korkmadan…
sadece sevdasını anlatsın,
yaşatsın isterdim beni kelimelerin içinde.
Bir şiirin içine sığacak kadar küçük
ama bir ömrü taşıyacak kadar büyük olayım derdim,
okunsun adım satır aralarında
ve her noktasında biraz daha anlaşılayım.
Sadece o yazıların tek tek okunması bile yeterdi
sevdaya…
çünkü bazı insanlar görülmek istemez,
anlaşılmak ister
ve bu, en ağır özlemdir insana.
Kimler kimleri boşa sevdi
kaç sevda ziyan oldu
kaç kalp yanlış bir isimle çarpıp sustu
kaç gece, yanlış hayalle sabaha çıktı…
Ben hepsinin ortasında
sessiz bir cümle gibi duruyorum şimdi,
ne başı belli
ne sonu kurtulmuş.
Ama şunu biliyorum:
Bir gün biri çıkacak
beni yazarken silmeyecek,
beni anlatırken azaltmayacak
ve o zaman aşk,
ilk kez israf olmayacak.
O gün geldiğinde belki de ben susacağım,
çünkü kelimeler artık görevini bulmuş olacak
ve kalp, ilk kez kendini doğru bir yerde duyacak.
Ben o yazının içinde kaybolmak isterim,
okundukça çoğalan bir anlam gibi…
her tekrarında biraz daha gerçek,
her bakışta biraz daha “ben”.
Çünkü insan en çok
anlatıldığında var olurmuş,
ve en çok da yanlış anlatıldığında
eksik kalırmış kendine.
Ben eksik kalmaktan yoruldum biraz,
yarım sevilmekten,
yarım anlaşılmaktan,
yarım bırakılmış cümlelerin içinde yaşamaktan…
O yüzden diyorum ki:
Eğer biri beni yazacaksa,
yarım bırakmasın beni içimde.
Sevda dediğin şey
bir satıra sığmıyorsa bile
bir kalpte tamamlanmalı.
Ve belki de en çok şunu istiyorum:
Herkesin boşa giden sevdası arasında
benim adım,
bir kere olsun
boşa gitmeyen bir aşk olarak kalsın.
Ama finali yazan hayat değil,
beni gerçekten okuyan biri olsun isterdim.
Herkesin bir mihribânı vardı,
ben hâlâ bir “beni anlayan” arıyorum
ismi değil, sesi değil,
kalbimi yerinden tanıyacak o bakışı…
Eğer biri çıkıp da beni yazarsa,
bilirim ki artık kaybolmam
çünkü insanı en çok
onu doğru anlatan biri hayatta tutar.
Sevda dediğin şey
herkese dağıtılmış bir his değilmiş,
bazılarının payına
sadece beklemek düşermiş.
Ben bekledim…
çok bekledim.
Kimler kimleri boşa sevdi
kaç sevda ziyan oldu…
ben hepsinin sessiz tanığıyım,
hepsinin içinde biraz eksilmiş bir ben.
Ama şimdi son cümleyi kuruyorum:
Eğer bir gün biri beni gerçekten yazarsa,
o yazının içinde
artık boşa giden hiçbir sevda olmayacak.