1, 2, 3 Sobe
Bir,
seni ilk gördüğüm anı saydım içimde—
zaman durmadı ama ben kaldım orada,
bakışlarının başladığı yerde.
İki,
kalbimle aklım arasında kaldım,
biri sana koş dedi,
diğeri “yanarsın” diye fısıldadı…
ben yine de sana yürüdüm.
Üç…
artık geri dönüş yoktu,
çünkü adını her andığımda
kendimden bir parça eksiliyordu.
Sobe.
işte o an yakalandım sana,
ne saklanabildim duygularımdan
ne de inkâr edebildim seni.
Aşk bir oyun dediler,
oysa kimse söylemedi
yenilmenin bu kadar güzel olacağını…
kimse öğretmedi
birine bilerek kaybetmeyi.
1, 2, 3…
her sayışımda biraz daha sana,
biraz daha kendimden uzaklaştım.
ama garip olan şu ki—
en çok sana yaklaştığımda buldum kendimi.
Sobe…
çünkü sen beni bulmadın sadece,
beni bana gösterdin.
ve ben ilk defa
yakalanmayı bir kurtuluş sandım.
Eğer yeniden başlarsak oyuna,
yine sayarım aynı yerden—
yine sana çıkar bütün yollarım.
1, 2, 3…
ve her seferinde
aynı son:
Sobe.
Ve sonra…
saymayı bıraktım sandın belki,
oysa ben her nefeste içimden
yeniden başladım sana:
Bir—
adını kalbime yazdığım ilk an,
silinmesin diye
her duamın başına koydum seni.
İki—
ellerin değmeden bile
içimi ısıtan o uzaklık,
yakınlığından daha derinmiş meğer.
Üç—
artık saklanmak değil niyetim,
çünkü insan en çok
bulunduğu yerde kaybolurmuş sevdiğinde.
Sobe…
yine yakalandım sana,
ama bu kez kaçmak istemedim,
çünkü anladım—
bazı yakalanışlar özgürlüktür aslında.
1, 2, 3…
her sayışımda biraz daha sen,
biraz daha biz oldum.
zaman geçtikçe eksilmedim,
aksine çoğaldım seninle.
Ve şimdi,
oyunun ortasında değil,
tam kalbinde duruyorum sevdanın.
Eğer bir gün unutursan saymayı,
ben senin yerine sayarım—
aynı yerden, aynı aşkla:
Bir, iki, üç…
ve hiç şaşmadan yine sana varırım.
Çünkü bu oyunun tek gerçeği şu:
kim saklanırsa saklansın,
kim kaçarsa kaçsın…
sonunda
en çok sevdiğine yakalanır insan.
Sobe.