KURBAN BAYRAMI

Bir sabah iner sessizliğe bürünmüş gökyüzü,
tekbirler dolaşır rüzgârın damarlarında.
Kurban Bayramı…
bir gönül kırığının tam ortasına düşen merhamet gibi.

İnsan, kendinden bir parça bırakır yere,
bencilliğini, hırsını, karanlığını…
ve her damla niyet olur
Allah’a uzanan görünmez bir yola.
Çocukların gözünde bayram,
şeker kokusuna karışmış bir umut,
büyüklerin yüzünde
yılların yorduğu ama vazgeçmediği dua.
Kurban Bayramı…

kesilen sadece bir emanet değil,
bazen içimizde sakladığımız
en ağır suskunluklardır.
Ve gökyüzü şahit olur yine,
insan
paylaştıkça hafifler,
verdikçe tamamlanır.
Ve sokaklar,
birbirine uzanan ellerin sessiz şahitliğiyle dolar.

Komşu kapısı açılır,
içeri sadece yemek değil
unutulmuş hatırlanmalar girer.
Bir tabak etin ötesinde
paylaşmanın ağır ama temiz yükü vardır;
insan
en çok paylaştığında insandır.
Kurban Bayramı…
bir hatırlayıştır aslında:
Kalbin ne kadar daralırsa daralsın
merhametle genişleyebileceğini anlatir
Ve her tekbirde
içimizdeki kırık bir yer dikilir yeniden,
yavaşça, sessizce,
sanki Allah
insanı insana emanet eder gibi…