Hoş Bir Gündü

Hoş bir gündü seninle geçirdiğimiz o vakit…
Gökyüzü bile başka mavi,
Rüzgâr bile başka latif eserdi.
Sanki cihan,
İkimizin susuşuna göre dönüyordu.

Sen gülünce
Bir bahar inerdi ömrümün viran avlusuna.
Kirpiklerinin gölgesinde
Nice keder secde ederdi sessizce.
Ey gönlüme adı mühürlenen sevgili…
Seninle geçen bir gün,
Bin senelik yalnızlığa bedeldi.
insan,
Bazı gözlere bakınca
Kendini dünyadan değil,
Kaderden seviyor sanır.

Hatırlar mısın?
Bir akşamüstü
Ellerimiz birbirine değince
Zaman bile yürümeyi bırakmıştı.
Sokaklar tenha,
Kalbim ise ilk defa bu kadar kalabalıktı.
Ben seni
Divanlarda yazılan eski bir aşk gibi sevdim;
Az söyledim,
Çok yandım.

Adını içimde büyüttüm de
Kimselere duyurmadım.
Şimdi o hoş günden geriye
Biraz gülüşün kaldı…
Bir de geceleri
Ansızın içimi sızlatan sesin.
Ve ey sevgili…

Kimi sevdalar vuslata ermez belki,
Lakin insanın ruhunda
Ömür boyu kandil gibi yanar.
O kandil ki sevgili,
Ne rüzgâr söndürebildi onu,
Ne de ayrılık…
Sen gittikten sonra dahi
İçimde adını anan bir ışık kaldı.

Geceler uzun,
Yıldızlar mahzun olurdu sensizliğinde.
Ben her sabah
Biraz daha eksik uyanırdım hayata.
Çünkü senin yokluğun,
Bir şairin yarım kalan mısrası gibiydi;
Okundukça acıtan…

Ey cemâliyle gönlüme saltanat kuran yâr…
Seninle geçen o hoş gün,
Şimdi hatıraların en kıymetli yerinde saklı.
Dokunmaya kıyamadığım
Bir eski mektup gibi…
Ne zaman güller açsa,
Sen düşersin aklıma.
Ne vakit yağmur inse şehrin üstüne,
Kirpiklerinde dinlenen hüzün gelir gözlerime.

Ben seni öyle derin sevdim ki…
Bir dua gibi taşıdım içimde.
Adını söylemeye korktum bazen,
Nazar gelir diye saadetimiz.
Ah sevgili…
İnsan en çok da
Bir daha yaşanmayacağını bildiği günleri özlermiş.

Ve ben,
En çok seni değil,
Seninle olduğum hâlimi özledim.
Şimdi dönüp semaya bakıyorum…
Belki aynı aya bakarsın diye.
Belki bir an,
Kalbinin en sessiz yerinde
Benim adım da ürperir diye…