ŞAİR

Herkes uyurken, o başlar yazmaya
Bir mum alevi sığdırır, çatık kaşına
Kimselerin bilmediği, o gizli lisanla
Dokunur hayatın, en mahzun taşına.

Kelimeler göç eder, ta uzak diyarlardan
Sıyrılıp gelir, o buz tutmuş kartlardan
Şair örer iken, ruhunun ince hırkasını
Vazgeçer dünyadaki o sahte varlar dan.

Ne alkış ister, ne bir şan
Ona yoldaşdır, sadece o anı yaşayan
Kâğıda döktüğü her cümle, her kelime
Gözlerinde asılı kalmış bin yıllık hece.

Güneş doğunca çekilir kendi kabuğuna
Kelimeler karışır sabahın doruğuna
Bir şair gider, bin mısra kalır geride
Hasret bırakır herkesi onun yokluğuna.

Şair uyumaz, alır kalemi eline
Gelmişse ilham perileri gecenin sessizliğine
Düşer hece hece dizelere
Kimi zaman feryat, kimi zaman nazik bir cümle.

Şafak sökene dek sürer heceler
İmgelerle işlerken hayalindeki dünyayı
Ruhun derinliğinde bulur o eşsiz sevdayı
Sessizce mühürler, kâğıda sığmayan rüyayı

8.5.26
Pakize ÖZBAŞ
mavikatre 💧
Bursa 🍀