Kaderin Acı Tarafı

Yüreğim alev alev yanarken
Senin yokluğunda
Gözyaşlarım sel olup akarken,
Sen başka kollarda
Mutluluğu arıyorsun…

Ne garip değil mi?
Bir insan canından çok sever,
Diğeri hiç olmamış gibi gider.
Ben geceleri
Adını içime gömüp susarken,
Sen kahkahalarını
Başka bir sevdaya bırakıyorsun.

Oysa ben,
Bir tek gülüşün için
Koca ömrümü yakmaya razıydım.
Kader hep böyle zaten…

Sen seversin,
Sevdiğini bir başkası alır.
Sen dualarla beklerken,
Bir yabancı
Sevdiğinin saçlarını okşar.
Ve insanın canını
Ayrılık değil de
Yerine konulmuş olmak yakar.

İçinde ömür boyu sızlamak için varmış.
Ama bilmezler…
Bir insanın içi gerçekten yandı mı,
Külleri bile sevdiğinin adını taşır.
Ben seni unutmadım,
Sadece sensiz yaşamayı öğrendim biraz.

Her sabah eksik uyanıyorum hayata,
Sanki ruhumun yarısı
Sen giderken yanında gitmiş gibi.
Gece olunca daha zor…
Sessizlik bile seni anlatıyor bana.

Bir şarkıda sesin,
Bir rüzgârda kokun,
Bir yıldız kayarken
“Keşke…” diye başlayan duaların kalıyor içimde.

Sen şimdi mutlusundur belki…
Ben hâlâ
Seninle kurduğum hayallerin enkazında oturuyorum.
Dokunduğun her şey sende kaldı da
Bir tek ben
Kendime yabancı kaldım.

İnsan sevdiğine kızamıyor bazen…
Ne kadar kırılırsa kırılsın,
Kalbi hâlâ onun dönüş ihtimaline kapı aralıyor.

ben…
Bütün vedalara rağmen
İçimde hâlâ sana ait
Sönmeyen bir yangın taşıyorum.