Her Nefeste Sen

Bir seni düşündüm yine,
yaktım sigaramı en derinden—
ateşi değil, kalbimi tuttum ucunda,
her kıvılcımda adın yandı sessizce.
Dudaklarımda bir iz bıraktı duman,
sanki sen dokunmuşsun gibi,
her nefeste içime çektim seni,
ciğerlerim değil, anılarım doldu.
Kül tablasında biriken geceler var şimdi,
her izmarit biraz daha eksiltti beni,
senin yokluğun kadar ağır
hiçbir duman çökmedi üstüme.
Bakışların alev aldı gönlümde,
çakmağın ilk sesi gibi ansızın—
bir yaktın beni,
ve ben o yangına isteyerek düştüm.
Sen farkındaydın…
her nefeste sana biraz daha alıştığımı,
her dumanla sana daha çok bağlandığımı—
ve yine de sustun.
Şimdi her sigara,
yarım kalmış bir cümle gibi dudaklarımda,
yakıyorum…
çünkü seni söndüremiyorum.
Yakıyorum yine,
gecenin en sessiz yerinde,
parmaklarımda titreyen o ince yangınla
sana dokunur gibi…
Her nefes bir hatıra,
her duman bir “keşke” oluyor,
içime çektikçe seni
kendimden biraz daha eksiliyorum.
Kül uzadıkça anlıyorum—
sabır da yanıyor aslında,
ve ben,
sonuna kadar tutuyorum seni
yanmak pahasına.
İzmariti ezdiğimde bile bitmiyorsun,
külünden doğan bir yangın gibi
yeniden sarıyorsun içimi,
yeniden başlıyorum sana.
Gece ağır,
oda sensiz,
ama duman hâlâ sen kokuyor…
ve ben,
her sigarada biraz daha
sana dönüşüyorum.
Bir tane daha yakıyorum şimdi,
sanki seni yeniden başlatır gibi—
aynı yerden, aynı acıdan,
aynı eksik cümleden…
Duman tavana değil,
içimdeki boşluğa yükseliyor,
her kıvrımında yüzün beliriyor
ve ben bakmaya doyamadan dağılıyorsun.
Kibritin son kıvılcımı gibi kaldım,
yanıp bitmeye razı
ama sönmeye asla…
çünkü sen,
en çok yanarken güzeldin içimde.
Kül düşüyor avuçlarıma,
tutup saklamak istiyorum,
belki içinde senden kalan bir şey vardır diye—
ama anlıyorum,
sen çoktan dumana karıştın.
Ve ben…
her yeni sigarada
seni tekrar yakıyorum aslında,
kendimi söndürmek isterken.