Yerime Kimler?
Şimdi kimleri koydun yerime, söyle— benim sustuğum cümleleri kim tamamlıyor dudaklarında? Geceyi ikiye bölen o iç çekişlerini
hangi yabancı omuzlarda saklıyorsun şimdi?
Ben, senin en karanlık anına ışık olan,
en sessiz çığlığında adın olan bendim…
Peki şimdi kim
adını kalbine bu kadar derin yazabiliyor?
Ellerin hâlâ benim izimi taşırken,
nasıl tuttun başkasının ellerini?
Benimle yarım kalan ne varsa
kime tamamlıyormuş gibi yaptın?
Şimdi kimleri koydun yerime—
gözlerime bakar gibi bakabiliyor mu sana?
Yoksa sadece eksik bir ben mi
her dokunuşunda içini sızlatan?
Bil ki,
benim yerim dolmaz…
çünkü ben, sende kalanım.
Sen başkalarını koysan da yerime,
ben hâlâ
senin en derin yerinde eksik kalanım.
Şimdi kimleri koydun yerime—
benim susarak anlattıklarımı
hangi kelimelerle anlatıyorsun şimdi?
Ben gözlerine bakınca
dünyayı unuturken,
sen şimdi kiminle bakışıp
kendini hatırlıyorsun?
Ben sana “kal” demeden kalanım,
sen ise gitmeyi seçtin…
Şimdi kim
gitmelerini affediyormuş gibi seviyor seni?
Söyle…
benim kırıldığım yerlerden
hiç kanadı mı kalbin?
Yoksa benim acım
sadece bana mı ait kaldı?
Şimdi kimleri koydun yerime—
benim gibi sevebildi mi seni?
Yoksa sadece
benim bıraktığım boşluğu
sessizce doldurmaya mı çalıştı?
Ama şunu unutma—
bazı aşklar vardır,
yerine kim gelirse gelsin
hep yarım kalır…
Ve sen,
her yeni başlangıçta
biraz daha
beni hatırlarsın.