Gelecek Misin

Gelecek misin…
ıhlamurlar çiçek açarken
şehrin üstüne ince bir hüzün inerken
ben seni içimde büyütürken sessizce?
Her bahar sana döner içim,
her koku adını taşır gizlice.
Bir dal kırılır kalbimde usulca,
sen gelmezsin…
ama umut yine senden yana.
Gelecek misin…
bir akşam vakti, ansızın,
kapımı değil de kalbimi çalarken?
Gözlerim seni tanır mı yine
yoksa hasret, seni bile unutturur mu bana?
Bil ki,
beklemek sadece zaman değildir,
beklemek…
her geçen gün biraz daha sana dönüşmektir.
Ve ben,
her ıhlamur çiçeğinde
biraz daha sen olurken,
biraz daha eksiliyorum kendimden.
Gelecek misin…
yoksa ben mi sana geleceğim
içimde büyüttüğüm o sonsuz yerde?
Belki bir gece,
ıhlamur kokusu çökerken omuzlarıma,
yorgun bir yıldız gibi düşersin aklıma,
ben yine sana inanırım
hiç gelmemiş olsan bile.
Gelecek misin…
ellerim hâlâ ellerini tanırken,
bir yabancı gibi dokunmaktan korkarken sana,
kalbim seni ezberlemişken en başından?
Bir yol var içimde sana çıkan,
ne kadar yürürsem yürüyeyim
hep aynı kapıya varıyorum:
yokluğun.
Ve yokluğun,
en kalabalık yerimde bile
bir yalnızlık kuruyor bana,
adı sensin diye
hiç kimseyi almıyor yanına.
Gelecek misin…
yoksa ben mi vazgeçeceğim bir gün
ıhlamurlar yine çiçek açarken?
Ama bil…
ben vazgeçsem bile senden,
bu şehir vazgeçmez senden,
çünkü her bahar
senin adınla uyanır içimde
ıhlamur kokusu.
Gelecek misin…
yoksa bu bekleyiş mi büyütecek beni,
her ıhlamur çiçeğinde
biraz daha susmayı mı öğreneceğim?
Bir mevsim değil bu içimdeki,
geçmeyen bir zaman gibi…
Sen gelmedikçe uzayan,
geldiğini hayal ettikçe duran.
Adını söylemeden seviyorum seni artık,
çünkü her hece
biraz daha kanatıyor içimi.
Ve ben,
kanayan yerlerimi bile
sana benzetiyorum.
Gelecek misin…
bir gün gerçekten,
yoksa ben mi tükeneceğim
gelmeyeceğini anlayana kadar?
Bil ki,
beklemek bazen sevmekten ağırdır…
Ama ben
ağırlığını bile severim senin,
yeter ki bir gün
aynı ıhlamur ağacının altında
göz göze gelelim.
O gün,
ne sorarım “neden geç kaldın” diye,
ne de anlatırım bunca yılın acısını…
Sadece susarım.