Hakkım Helal Değil”

Var git yoluna ey aşk…
Etmiyorum sana hakkımı helal.
Senle doluyken her tarafım,
Nasıl silebilirim adını bu kalpten?
Dokunduğun her yer hâlâ sen kokarken
Ben hangi unutuşa inanayım şimdi…

Bir zamanlar
Sesinle uyanırdı içimdeki baharlar.
Gözlerin değince geceye
Yıldızlar bile daha yakın dururdu bize.
Şimdi sensizlik dediğin şey
Bir mezar sessizliği gibi çöktü üstüme.

Ne gülebiliyorum eskisi gibi,
Ne de ağlamak hafifletiyor içimi.
Sen giderken
Benden yalnızca bir insan eksilmedi…
Ben, kendimi de kaybettim sende.

insan
En çok sevdiğinin yanında tamamlanıyor.
Sen gidince
Yarım kaldı bütün cümlelerim,
Yarım kaldı dualarım,
Yarım kaldı içimde sana kurduğum hayat.
Var git şimdi…

Ama şunu da götür yanında:
Ben seni öyle derin sevdim ki
Bir daha hiç kimseye
Bu kadar içten “kal” diyemeyeceğim.

Bazı ayrılıklar vardır;
Üzerinden yıllar geçse bile
İnsan bir şarkıda,
Bir sokakta,
Bir yağmur kokusunda
Yine dönüp aynı acıda kaybolur.
Sen benim
Geçmeyen sızım oldun…
Bu yüzden
Etmiyorum sana hakkımı helal.

sen…
Bir heves değildin bende.
Öyle gelip geçen bir sevda hiç olmadın.
Ben seni,
Kalbimin en temiz yerinde büyüttüm.
Adını anarken bile
İçim titriyordu benim.

Şimdi kim sorsa “iyi misin?” diye
Gülüyorum sadece…
İnsan herkese anlatmıyor içinde kopan kıyameti.
Bir sen bilirdin sessizliğimin dilini,
Bir sen anlardın gözlerimde yorulan kalbi.
Şimdi bak;
Kalabalıklar içindeyim
Ama içim hâlâ sensizliğin ıssızlığında.
Gece olunca daha zor geliyor yokluğun…

insan gündüz kandırıyor kendini,
Ama gece
Herkes dönüyor gerçek yarasına.
Benim en derin yaram da sensin işte.
Ne kapandı,
Ne de kapanacak…
Var git yoluna ey aşk…
Belki kavuşamayacağız bir daha.

Belki adım bile yabancı kalacak dilinde.
Ama şunu unutma;
Bir insan seni dualarında ağlayarak seviyorsa
Sen artık onun kaderine karışmışsındır.
Ve ben…
Seni kaderim sandım.
Meğer imtihanımmışsın.