Geceyi Taşıyan Dua

Allah’ım… Her gece sancıyla uyanmak Bir insanın kaderi olmamalı. Göğsümün tam ortasında Adını bilmediğim bir ağırlık var; Ne uyku alıyor beni içine, Ne sabah hafifletiyor içimi.

Dayanılmaz… Sevda ateşinde yanmak dayanılmaz. Bir yüzü unutamadan yaşamak, Her nefeste biraz daha eksilmek, Her hatırada yeniden yıkılmak…
Darladı beni bu dünya Allah’ım. Duvarlar üstüme geliyor geceleri.

Sessizlik bile bağırıyor kulağıma, Ben artık kendi içimde Kendime sığınamıyorum.
Bir zamanlar umut dediğim şey, Şimdi boynuma geçirilen Görünmez bir hüzün olmuş. Ne yana baksam Eksik bir şey var içimde; Sanki kalbim, Yerinden sökülüp Hasretin kapısına bırakılmış.

Allah’ım… İnsan sevdiğiyle değil, Bazen sevemediği hayatla tükeniyormuş. Ben artık yoruldum; Birinin gülüşünü İçimde mezar gibi taşımaktan yoruldum.
Eğer bu bir imtihansa, Sabır ver bana…

bazı geceler İnsan ölmeden de Küllerine dönüşebiliyormuş.
Ve Allah’ım… Bazı acılar var ki Ne anlatılabiliyor, Ne de susunca diniyor. İçimde büyüyen bu yangın Her gece biraz daha Kül ediyor beni.

Penceremde sabah olmuyor artık. Güneş doğsa bile İçim hâlâ gece… Bir adını duysam dağılıyorum, Bir hatıran geçse aklımdan Nefesim düğümleniyor.
Ben böyle olsun istemedim. Bir insanı sevmek, Bu kadar ağır olmamalıydı. O giderken Yanında sadece kendini değil, Benim bütün huzurumu da götürdü.

Şimdi herkese gülüyorum, Ama içimde Sessiz bir cenaze taşıyorum. Kimse bilmiyor Allah’ım… İnsan bazen Yaşarken de toprağa gömülüyormuş.

Bir tek sana açılıyor içim. Çünkü kullar anlamıyor; “Geçer” diyorlar… Oysa bazı yaralar geçmiyor, Sadece insan Acısıyla yaşamayı öğreniyor.
Ve ben artık Eskisi gibi biri değilim. Bir zamanlar şiir olan kalbim, Şimdi kırık cümlelerle dolu.

Sevda dediğim şey ise İçimde hâlâ kapanmayan Derin bir yara gibi duruyor.
Ama yine de Allah’ım… Bir umut bırak içimde. Çünkü insan tamamen karanlığa düşerse, Kendi sesini bile kaybediyor. Ben artık Kendimi bile zor duyuyorum.

Bir gün olur da Bu acı diner mi bilmiyorum.
Ben onu unutmaya değil, Onsuz yaşamaya çalışıyorum. İşte en ağır tarafı da bu… Her gün biraz daha alışırken, İçimde biraz daha eksiliyorum.

Sevda bazen kavuşmak değil, Sessizce yanmayı öğrenmekmiş. Bir ismi, Bir ömür boyunca Kalbinin içinde taşıyıp Kimseye anlatamamaktır aşk.
Eğer bir gün Bu yük omzumdan kalkarsa, Belki yeniden gülerim. Ama bugün… İçimde hâlâ Kırılmış duaların sesi var.