​
​Ölümü…
Özledim be Tanrım,
Yaşamayı değil, yaşarken ölmeyi...
Sessizce gidenlerin ardından bakmayı,
Toprağa emanet ettiklerimin sesini özledim.
​Nefesini, gülüşünü…
Hani o her şeyi tamamlayan bakışını.
Her gece karanlıktan bir yıldız kopardım,
Belki sensindir diye avuçlarımda sakladım.
​Toprağın o buz kesen soğuğunu değil,
Avuçlarındaki o eski baharı özledim.
Suskunluğun, boynumdaki en ağır ilmekmiş;
Bağıra bağıra susmanın yorgunuyum şimdi.
​Kapının o tanıdık gıcırtısını,
"Ben geldim" deyişindeki o eşsiz huzuru özledim.
Zaman akmıyor artık, dolanıyor ayaklarıma,
Dünü değil, gölgenle yürüyeceğim yarınları özledim.
​Kavuşmak mı? Belki bir dua, belki mahşerlik bir veda...
Ben aslında en çok,
Sen yanımdayken kendimi sevmeyi özledim.
​Gittin ya;
Bu koca dünyada, senin eksikliğin kadar büyüdüm.
Şimdi her şey yarım, her şey dilsiz;
Ben sadece seninle tamamlanmayı özledim.
​Bir avuç toprak değil, bir ömür bitti içimde,
Adın yankılanır durur, en dilsiz biçimde.
Mahşer dedikleri o büyük sessizlikte;
Ben sadece senli bir yok oluşu özledim.
​Alper KARAÇOBAN