Gel ne olur dertlerimizi yarıştıralım,
Seninkiler mi daha yorgun, benimkiler mi daha dilsiz?
Kederleri aynı hizada bir kez barıştıralım,
Hangimiz daha çok üşüdük, hangimiz daha kimsesiz?
​Sen anlat önce; Hangi vedanın gölgesi kaldı pencerende?
Hangi bekleyişin yükü çöktü omuzlarına?
Benimkiler birer birer dizilirken kalemimin ucuna,
Senin fırtınaların mı daha sert, yoksa benim sessizliğim mi derin?
​Hadi, çıkar cebindeki o kırık dökük anıları,
Ben de masaya koyayım en taze yaraları.
Kazananı olmayan bir kumar bu, biliyorum,
Ama gel, hiç değilse bu gece bölüşelim karanlıkları.
​Senin suskunluğun mu daha uzun, yoksa benim haykıramadıklarım mı?
Hadi, dök içindeki o küllenmiş yangınları.
Benim gönlümde biriken her bir hıçkırık,
Senin gözlerindeki o gizli bulutlara çarpsın.
​Ölçelim o zaman; Kimin uykuları daha çok bölünmüş gece yarısında?
Kimin duaları daha çok yarım kalmış dudaklarında?
Bak, benim dertlerim birer göçmen kuş gibi,
Seninkiler ise birer han sahibi; gitmek nedir bilmezler...
​Gel, bu yarışın sonunda ikimiz de kaybedelim,
Çünkü dert paylaşıldıkça azalır, yarıştıkça sıradanlaşır.
Senin yaran benim tenimde bir iz olsun,
Benim sızım senin gönlüne bir teselli.
​Belki de en ağır dert,
Dertleşecek kimsesi olmayanın derdidir.
Bak, biz burada yan yanayız;
Bırak şimdi hangimizinki daha büyük,
Bırak da acılarımız birbiriyle helalleşsin...
Alper KARAÇOBAN