Gül ile Bülbül

Gül seher vakti açtı yaprağını,
Sabahın ilk ışığı düştü üstüne.
Bülbül geldi usulca yanına,
Aşk oturdu ikisinin yerine.

Bülbül dedi:

"Ey gül,
Herkes rengini sever,
Ben soluşunu da sevdim.
Herkes baharını konuşur,
Ben kışında bekledim."

Gül mahzun gülümsedi:
"Ey bülbül,
Herkes kokuma gelir,
Sen yarama geldin.
Dikenlerime rağmen kalabildiysen,
Demek gerçekten sevdin."
Bülbül başını eğdi:
"Sevda nedir bilir misin?
Bir ömür susayıp,
Bir damla gözde yaşamaktır.
Bir ismi dilinden düşürüp,
Kalbinden düşürememektir."

Gül derin bir iç çekti:
"Öyleyse aşk,
Birbirine sahip olmak değil,
Birbirine sığınabilmektir."
Seher büyüdü,
Sabah güne döndü.

Bülbül kalkarken son kez baktı güle:

"İnsan sevdiğine her gün yeniden gelir.
Ben sana değil gülüm,
Sende bulduğum huzura geliyorum."
Gül gözlerini kapatıp şöyle dedi:

"ben de sana değil bülbül,
Bende uyandırdığın aşka açıyorum yapraklarımı."

O an rüzgâr bile sustu.
bazı sevdalar vardır;
Bir gülün açışıyla başlar,
Bir bülbülün sesiyle büyür,
Ve ömür boyu
İki kalbin arasında söylenmeden yaşar.

Bülbül gitmek için kanadını kaldırdı,
Ama gönlü kaldı gülün yanında.
bazı ayrılıklar vardır,
Ayak gider,
Yürek kalır ardında.
Gül baktı ardından:

"Ey bülbül,
Her sabah bana geliyorsun da,
Hiç yorulmuyor musun bu sevdadan?"

Bülbül hüzünle gülümsedi:
"Sevda yormaz gülüm,
İnsan sevdiğinin değiştiğini görünce yorulur.

Beklemek yormaz,
Umudun kırılması yorar."
Gülün yaprakları titredi rüzgârda.
"Öyleyse söyle bülbül,
Nedir aşkın en acı tarafı?"
Bülbül uzaklara baktı:

"Bir ömür aynı kişiye şiir yazıp,
O şiirde hiç yer bulamamaktır.
Kalbini birine ev yapmak,
Ama misafir gibi yaşamaktır."
Seher sessizleşti...
Gül başını eğdi:
"Ben de bir şey öğrendim aşktan;
En büyük sadakat,
Gitmeye hakkın varken kalabilmektir."

Bülbül yaklaştı biraz daha:
en büyük sevda,
’Benim ol’ demeden sevebilmektir.
Çünkü gerçek aşk,
Sahip olmakta değil,
Dua gibi kalpte taşımaktadır."

O an güneş ufuktan yükseldi.
Gül kokusunu bıraktı sabaha,
Bülbül sesini bıraktı rüzgâra.

Aşk bazen bir ömür konuşmaktır,
Bazen de tek bir bakışta anlaşılmak...
Bir gül seher vakti açıyorsa hâlâ,
Bir bülbül de ona geliyorsa her sabah,
Demek ki dünya dönse de,
Mevsimler değişse de,
sevdalar
Zamanın değil,
Kalbin hükmündedir.
aşkın en güzel hâli;
Bir gülün bülbüle,
Bir bülbülün güle,
"İyi ki varsın..."
Diyebilmesidir.